Τανγκό , Φλαμένκο ,καγκουρό και άλλα περίεργα στο Πεκίνο.

Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι.

Θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος ενός κειμένου που θα αφορούσε τον πρώτο , από τους δυο ημιτελικούς του Παγκόσμιου Κυπέλλου μπάσκετ , που θα απολαύσουμε σήμερα.

Αλμπισί και Καμπατσο , θα μπορούσαν να υποδυθούν τους ρολους του κουνουπιού και της μύγας , στη μάχη των pointguards.

Γάλλοι και Αργεντίνοι θα δώσουν τον αγώνα τους για μια θέση στην αίθουσα του θρόνου.

Για τον ίδιο το θρόνο θα περιμενουν να δουν ποια εκ των Ισπανία ή Αυστραλία θα πρέπει να ξεπεράσουν για να τον κατακτήσουν.

Τελικά έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα , πέρα από την πλήρη απομυθοποίηση των διαφόρων power rankings ,καταλήξαμε και σε μια τετράδα αρκετά εξωτική.

Ναι Γάλλοι και , πολύ περισσότερο , Ισπανοί , είναι συχνοί θαμώνες τελικών φάσεων μεγάλων τουρνουά , ναι η Αργεντίνοι έχουν ιστορία και επιτυχιες , αλλά οπως και να το κάνουμε δεν συναντάς εύκολα τετράδα παγκόσμιου ή Ολυμπιακών αγώνων χωρις Αμερικανούς και με ομαδες από 3 Ήπειρους.

Η Αυστραλοί και οι Αργεντίνοι ήρθαν και φέρνουν το κάτι διαφορετικό , το μη αναμενόμενο και δίνουν ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην τελική κατάταξη.

Ο γερό Σκόλα παίρνοντας ενέργεια , που δε δείχνει να του λείπει , αλλά και πολλές ασίστ από τον απολαυστικό Καμπάτσο θέλει να κλείσει την επική καριέρα του με ακόμα έναν άθλο.

Σαν τον γερο πολεμιστή του μυθιστορήματος , που μετά από τόσα πεδία μαχών , μετά από τόσες ήττες και νίκες , μετά από τόσες απώλειες συμπολεμιστών , συνεχίζει χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του να κατακλειστεί από , θετικά ή αρνητικά συναισθήματα , προχωρά σε μια συν μια μάχες , για το μεγάλο φινάλε , κάνοντας το μοναδικό πράγμα που έμαθε να κάνει καλά.

Να είναι καθοριστικός.

Την σκυτάλη την έχει παραδώσει ήδη σε ένα τυπάκι που όσο μπόι του λείπει τόσο περίσευμα σε μπάσκετ και ψυχή διαθέτει.Φυσικά και ο λόγος γίνεται για τον Φακούντο τον Καμπάτσο , που όσο και αν μας αποδεικνύει το πόσο καπάτσος είναι(έχω ρέντα ο άτιμος) , εμείς εδώ στην Ελλάδα τον αντιπαθούμε , όπως και το Ρούντι , γιατί πολύ απλά ενδόμυχα είναι οι αθλητές και οι χαρακτήρες που λείπουν από τις ομάδες και πολύ θα θέλαμε να τους είχαμε.

Με μπροστάρη λοιπόν το δαιμόνιο Χόμπιτ , πυλώνα στη ρακέτα τον πολύπειρο και γεμάτο με τόνους ποιότητας Σκόλα , οι Γκάουτσος έφτιαξαν ένα ρόστερ που συνδυάζει την τέχνη , το πάθος και τη μαχητικότητα.

Αυτή η ομάδα τιμά την καταγωγή της και κάθε ματς της θυμίζει μια παθιασμένη χορογραφία τάνγκο ή τανγκό(δική σας επιλογή).

Κομψές κινήσεις με μπάλα και χωρίς , δαντελένιες και καμία φορά «άρρωστες» ασίστ , τριπόντα από παντού και φυσικά πολλά σφιχταγκάλιασματα στους αντίπαλους , κυρίως ψηλούς και όλα αυτά ντυμένα με αστείρευτο πάθος.

Το τάνγκο (η κουμπάρα η χορεύτρια το λέει έτσι και την εμπιστεύομαι) είναι σχετικά αργός χορός.Έχει ομως και ξεσπάσματα.

Έτσι και τα παιδιά του Σκόλα , μπορούν και να ρίξουν το τέμπο αλλά , όπως έδειξαν και με τους Σέρβους(αχ ρε Σάλε) , δεν έχουν κανένα φόβο να ανεβάσουν ρυθμούς και να σου βγάλουν τη γλώσσα.

Ο Λαπροβίτολα (θυμηθείτε ότι και αυτόν θα τον μισούμε το χειμώνα βλέποντάς τον με τα λευκά της Ρεάλ) και ο Βιλντοζα επιτρέπουν στον Καμπάτσο να πάρει τις ανάσες του και να τον αποφορτίσουν δημιουργικά (λιγότερο) και εκτελεστικά όταν παίζουν στο πάλι του.

Ο Γκαρίνο μαζί με τον Ντεκ δίνουν μάχες κοντά και μακριά από τη ρακέτα και ουσιαστικά αποτελούν τους συνδετικούς κρίκους κοντών ψηλών στην άμυνα κυρίως.

Τα ψηλά παιδιά τους σπρώχνουν με μεγάλη διάθεση και παίζουν πάντα στο όριο των δυνατοτήτων τους.Σκρινάρουν αποφασιστικά καΟ σωστά , παλεύουν για κάθε ριμπάουντ και φυσικά είναι πάντα έτοιμοι να ολοκληρώσουν τις καλές δημιουργίες των κοντύτερων φίλων τους.

Όσο υπέροχη και αν είναι η Αργεντινή , παραμένει underdog , στο επικείμενο συναπάντημα με τους Γάλλους.

Πως να συμβεί αλλιώς , όταν ο Βενσάν Κολέ έχει τον Ρούντι τον Γκομπέρ να δεσπόζει στη ρακέτα του και γύρω του να κινούνται καλλιτέχνες του σκοραρίσματος σαν τους Φουρνιέ και Ντε Κόλο πλαισιωμένοι με ουκ ολίγους υπέρ αθλητικούς παλίκαρους σε όλες τις θέσεις.

Πολύ σημαντικό συστατικό της όμορφης συνταγής που παρουσιάζεις ο Κολέ είναι η παρουσίας του Μπατούμ , που πλέον με την εμπειρία του , είναι αυτός που ηρεμεί τους γύρω του και κυρίως αυτός που τους δίνει το χέρι για να σταθούν στα πόδια τους όταν όλα στραβώνουν.

Τα «κοκόρια» είναι η πρώτη ομάδα μετά την Ισπανία στους Ολυμπιακους , ω τι σύμπτωση , του Πεκίνο που δείχνουν ότι μπορούν να παίξουν σε ρυθμό NBA.Το απέδειξαν επικρατώντας των Αμερικάνων , αλλά και σκοράροντας σχεδόν διαδικαστικά γύπες στους 90’πόντους σε κάθε παιχνίδι.

Η ισορροπία ανάμεσα σε δυναμισμό και τέχνη που διέπει κάθε τους play ,τους αναγάγει στην πιο πολυμορφική και γεμάτη ομάδα της διοργάνωσης.Γέματη γιατί μπορούν να φέρουν από τον πάγκο τους πολλούς αναλώσιμους αθλητές έτοιμους να διεκπεραιώσουν ειδικές αποστολές.

Οι Αργεντίνοι λοιπόν μετά τους Γκοτζίλα των Σέρβων καλούνται να βρουν λύσεις και απέναντι στους τυραννόσαυρος Ρεξ των Γάλλων.Πολλά θα εξαρτηθούν από την αποτελεσματικότητά τους στα τρίποντα μετά από pin down screens στις 45 που θα δοκιμάσουν για να κρατήσουν τη δράση μακριά από το γαλλικό σκιάχτρο που γυρίζει στο όνομα Ρούντι.Δεύτερη παράμετρος κατά πόσο , ο Καμπάτσο κυρίως , θα καταφέρει να φθείρει τον καλύτερο αμυντικό του NBA μέσα από τις PnR δράσης που θα τον τραβήξουν έξω.Ο Ντεκ με τον λασποτήρα του , θα αναλάβει να δείρει μαζί με τον Γκαρίνο το Φουρνιέ και ο Καμπάτσο θα βάλει όλο τον κωλοπαιδισμό του για να εκνευρίσει , δεν είναι δύσκολο , τον Ντε Κολο.

Θα ήθελα να δω το Σκόλα σε ένα τελευταίο χορό με μεγάλο διακύβευμα την Κυριακή το μεσημέρι αλλα φαβορί είναι οι Γάλλοι.

Στον μεσημεριανό ημιτελικό μπορεί να δούμε κάτι πρωτόγνωρο.Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα οι Ισπανοί να είναι αυτοί που θα θελήσουν να ρίξουν λίγο το ρυθμό.

Τα «καγκουρό» με τον Πατι Μιλς στην κεφαλή , είναι ίσως η πιο δουλεμένη ομάδα της διοργάνωσης.Βγάζουν τρομερούς αυτοματισμούς , είτε με άξονα τη δημιουργική ικανότητα των Μιλς ,Ντελαβεντόβα και Ινγκλις , είτε τη δημιουργία απο το post , του Μπογκουτ και δεν διστάζουν να ανοίξουν το ρυθμό με ιλιγγιώδη τρόπο.

Αρμονικές κινήσεις , γρήγορες εκτελέσεις , ιδανικός συνδυασμός ατομικής ικανότητας και διαβάσματος τους έχουν φτάσει ως εδώ και τους δίνουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν το πρώτο τους μετάλλιο.

Μοναδικό τους πρόβλημα το κοντό ροτέισον , αλλα και πάλι μιλάμε για παιδιά που η πλειονότητά τους αγωνίζεται στο πιο απαιτητικό από άποψη ρυθμού πρωτάθλημα στον κόσμο.

Οι Σπανιολοι από την άλλη έχουν το απόλυτο know how σε ανάλογες περιπτώσεις.Εδω και μια 15ετία έχουν κατακτήσει ότι πολύτιμο μέταλλο έχουν διεκδικήσει.

Ο Ρούμπιο πιο έτοιμος και ώριμος από ποτέ ηγείται της προσπάθειας , ο Γιουλ από κοντά δίνει το απρόβλεπτο , ο αγαπημένος Ρούντι προσφέρει αποτελεσματικότητα και στις 2 μεριές του παρκέ και όλοι περιμένουν μια μεγάλη εμφάνιση από τον Μαρκ.

Πολύ πιθανό να τη βρουν σήμερα που θα έχει απέναντί του κορμιά πανομοιότυπα με το δικό του και κυρίως με την ίδια ταχύτητα.

Ο Σκαριολο έχει παρουσιάσει μια άριστα αμυνόμενη ομάδα , που δημιουργεί πνιγηρές συνθήκες σε όσους έχει αντιμετωπίσει.

Τα κατάφερε άριστα με τους Σέρβους , άρα μάλλον θα είναι έτοιμη να σηκώσει το γάντι που της πέταξαν οι , έχοντες μια από τις παραγωγικοτερες επιθεσεις ,Αυστραλοί.

Επειδή στέκομαι αρκετά στην άμυνα , μην περάσει από το μυαλό σας πως οι Ισπανοί ξέχασαν την τέχνη της επίθεσης.

Με τον Μαρκ στο high post να λειτουργεί σαν ενδιάμεσος και με τους Κλαβερ και Αφούς Ερνανγκομεζ να κινούνται ασταμάτητα στην πλάτη του , συνεπικουρούμενοι από Τον σεσημασμένο cutter Ρούντι αλλά και τον Ρίμπας , δε θα τους είναι δύσκολο να κυμανθούν γλυπτών στους 80 και κάτι πόντους.

Η Πρόβλεψη για εδώ ταυτίζεται με το «θέλω» μου και το δηλώνω.

Φούρια Ρόχα στον τελικό.

Αυτά τα ο λίγα και βιαστικά φίλες και φίλοι.Τα λέμε πριν τους τελικούς.