10 χρόνια φαγούρα.

10 χρόνια.

Σας ακούγονται πολλά ε;

Είναι όντως πολλά και γίνονται ακόμα περισσότερα αν αναλογιστείτε πως είναι τα χρόνια που είναι εκτός επιτυχιών η «επίσημη αγαπημένη».

Πέρασαν 10 χρόνια από το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας.Μιας Πολωνίας που θα βρίσκεται στην τελική οκτάδα του παγκόσμιου της Κίνας.

Εκεί που δε θα βρίσκεται , για ακόμη μια φορά , η δική μας Εθνική.Μια ομάδα που μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια έχει αποτύχει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο.

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι ότι αποτυγχάνει , αλλά ουι αρνείται να το παραδεχτεί και φυσικά αυτό συνεπάγεται πως αρνείται και να αλλάξει.

Βέβαια πως να αποδεχτείς την αποτυχία , όσο και αν συσσωρεύεται στην πορεία του χρόνου , όταν υπάρχει ένας «στρατός» ειδικών και μη που σου χαϊδεύουν τα αυτιά.

Να ακόμα και σήμερα , μετά από μία τόσο τρανταχτή αποτυχία , είδαμε δηλώσεις , αναλύσεις ,κείμενα που εκθείαζαν την ψυχή ,την παλικαριά την αυταπάρνηση των παιδιών μας.

Άλλωστε σαν Ελληνική μπασκετική σχολή αυτό παράγουμε σταθερά.Συναισθήματα.Το μπάσκετ το αφήνουμε σε δεύτερη μοίρα.Οι άλλοι γίνονται γρηγορότεροι , ευστοχότεροι , αθλητικότεροι , αλλά εμείς εξάγουμε ψυχή.

Αφού εκθειαστηκαν τα παιδιά και ξεκαθαρίστηκε ότι δε φταίνε σε τιποτα , πίασαμε τη δεύτερη αιτία του αποκλεισμού που φυσικά πήραν η διαιτησία.

Πόσος σουρεαλισμός , όλοι αυτοί που διαχρονικά μας νουθετούν που ασχολούμαστε με τη διαιτησία , να εξαπολύουν μύδρους κατά τις FIBA και της επιτροπής διαιτησίας της.

Το αφήνω στην άκρη αυτό και προχωράω στα υπόλοιπα χαμογελώντας σαρδόνια με την κατάντια των ανακοινώσεων.

Όπως ανέφερα και παραπάνω , οι αθλητές δε φταίνε σε τίποτα , άρα ο όπως σωστά καταλάβατε , αυτός που φταίει είναι μόνο ο κοουτς Σκουρτόπουλος.

Άλλωστε όλοι θυμόμαστε πως αυτοπροτάθηκε για τη θέση του ομοσπονδιακού και απέτρεψε κάνοντας ξόρκια από το Λευκό Βιβλίο του Σολωμόντα για να αποτρέψει τους ανταγωνιστές που έκαναν ουρά.

Φταίει αυτός που ανέλαβε τη μοναδική θέση στην ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης που , σύμφωνα με τον αιώνιο πρόεδρος της , είναι η λιγότερο καίρια.

Πως το είχε πει ο «πατερούλης» δυο χρόνια πριν;

«Παίχτες έχουμε , τι να τον κάνουμε το προπονητή;»

Μιας και τον ανέφερα τον κύριο Βασιλακόπουλο , είναι ο βασικός υπεύθυνος για όλη αυτή την κατρακύλα και την μιζέρια των πολλών τελευταίων ετών και αυτή τη φορά δεν ειρωνεύομαι.

Ο «Πρόεδρος» με τα ποσοστά Κιμ , ο απόλυτος άρχοντας του Ελληνικού μπασκετικού γίγνεσθαι , έχει βαλθεί να γκρεμίσει όλα όσα , πολλά είναι η αλήθεια , σπουδαία έχει προσφέρει.

Δε θα ήμουν υπερβολικός , αν έλεγα πως το έχει πετύχει ήδη και αυτό δεν ήταν εύκολο.

Η συγκεντρωτικότητά του , η επένδυση στο πλήθος των αυλοκολάκων και ημέτερων που έχει ανδρώσει και τον περιτριγυρίζουν σαν σωματοφύλακες , έχει οδηγήσει το αγαπημένο μας άθλημα σε τέλμα.

Ένα τέλμα , κυρίες και κύριοι , που είναι τόσο βαθύ , που ακόμα και αν φύγει θα αργήσουμε πολύ να βγούμε από αυτό.Όλοι , ακόμα και αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια το αρνούνταν , βγήκαν και είπαν πως πλέον πρέπει να αποχωρήσει.

Πόσο σίγουροι είμαστε όμως , πως ακόμα και έτσι όλα θα μπουν σε μία τάξη;

Εθελοτυφλούμε αν πιστεύουμε πως προσωποποιώντας όλα τα κακώς κείμενα στον κύριο Βασιλακόπουλο , βρίκαμε τα αίτια του κακού.Ένας ολόκληρος μηχανισμός , που ζει και βασιλεύει εδώ και 30 χρόνια , με Βασιλακόπουλο ή χωρίς θα συνεχίσει να παράγει το θεάρεστο έργο του.

Τα παραγοντικά παρε δώσε θα συνεχίσουν να υπάρχουν και φυσικά οι μικροπολιτικές θα συνεχίσουν να αποτελούν το βασικό κριτήριο κάθε απόφασης.

Όμως αρκετά με τα περιφερειακά του αθλήματος.Τα λέμε τόσα χρόνια , φτάσαμε στα όρια της γραφικότητας , η κατάσταση για να αλλάξει θέλει συθέμελο Γκρέμισμα και αναδόμηση και κυρίως θέλει αποφασιστικότητα.Όταν κάτι από όλα αυτά συμβεί , ακόμα καλύτερα και όλα μαζί , θα τα ξαναπούμε.

Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια το ελληνικό μπάσκετ είχε την τύχη να βγάλει , ή για να το θέσω καλύτερα , να διαχειριστεί δυο φουρνιές παιχτών με αρκετά καλή προοπτική και να του παρουσιαστούν και κάποιες αξιόλογες μεμονωμένες περιπτώσεις.

Η πρώτη είναι φυσικά η γενιά των 90αρηδων.Σλούκας , Παππάς , Γιαννόπουλος , Μάντζαρης , Παπανικολάου , Κασελάκης , Μπόγρης , κυριάρχησαν σε Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο επίπεδο στις μικρές ηλικίες , πέτυχαν σπουδαία πράγματα και σε συλλογικό επίπεδο και τώρα φυσιολογικά , στην καλύτερη ηλικία τους θα έπρεπε να είναι η βάση της Εθνικής μας.

Πόσους είδατε στην τελική δωδεκάδα;

Το Σλούκα , τον Παπανικολάου που στα 29 του μοιάζει χειρότερος από ότι στα 23 και ο Μάντζαρης που απλά συμπλήρωνε την αποστολή.

Μετά να πιάσουμε τη γενιά των Χαραλαμπόπουλου , Παπαγιάννη , Κόνιαρη.Ναι είναι νεότεροι , έχουν ακόμα περιθώριο , αλλά πως να το κάνουμε μια κατάθλιψη σε πιάνει όταν διαπιστώνεις ότι ένας από αυτούς κατάφερε , χωρίς να δικαιώσει την επιλογή , να βρει ρόλο στην Εθνική.

Είναι σίγουρα λυπηρό πως 10 χρόνια έχουμε ακόμα σαν σημείο αναφοράς στη ρακέτα τους Πρίντεζη και Μπουρούση όπως και τότε στην Πολωνία.Είναι απογοητευτικό που τόσα χρόνια δεν έχουμε ανανεώσει τον κορμό μας και δεν έχουμε εισάγει νέους πρωταγωνιστές.

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση , οι μπασκετικοί θεοί αποφάσισαν , για αδιευκρίνιστους λόγους , να μας στείλουν το Γιάννη.

Ο MVP του ΝΒΑ , επέλεξε να φορέσει τη γαλανόλευκη , να δώσει λίγη από τη λάμψη του και την πληθωρικότητα του στην «επίσημη αγαπημένη».Του ζητήσαμε να ηγηθεί και δεν το αρνήθηκε.

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι κλήθηκε να ηγηθεί μιας ομάδας που προφανώς δε του ταίριαζε και ακόμα προφανέστερα , δεν φτιάχτηκε με αυτό σαν σκοπό.Από το Γιάννη στην ουσία δεν ζητήσαμε να μας ανεβάσει επίπεδο και να βγει μπροστά στα δύσκολα , αλλά να γίνει σούπερμαν και να περνάει μέσα από τοίχους.

Ένα τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο φαινόμενο για να το εκμεταλευτείς και να το αξιοποιήσεις στο μέγιστο , πρέπει πρώτα να το κατανοήσεις.Εμείς δεν το έχουμε κάνει , δεν έχουμε καν προσπαθήσει να τον κατανοήσουμε , αφού όλα όσα εκφράζει μπασκετικά ο Γιάννης είναι πολύ μακριά από τη φιλοσοφία του σκεπτόμενου μπάσκετ που λανσάρουμε τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια.

Και ενώ βλέπαμε τη στιγμή του Γιάννη να πλησιάζει , ενώ ξέραμε τι θα χρειαστεί δίπλα του για να αποδώσει το μέγιστο , δεν κάναμε κάτι για να προετοιμαστούμε για αυτή τη στιγμή.Ενώ βρήκαμε , σε μια αλά «πάμε πακέτο» διαδικασία , όλους τους ομογενείς που θα μπορούσαν να βοηθήσουν , για διάφορους λόγους δεν είχαμε κανένα διαθέσιμο.

Ο Μπράμος , ο πιο δοκιμασμένος στο «εθνικό» πλαίσιο , για λόγους που κανείς δεν ξέρει πραγματικά δεν βρίσκεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια στο πλάνο.

Ο Κουφός , μέσα από δεκάδες παλινωδίες , τελικά φαίνεται πως δεν υπολογίζεται ακόμα και αν υπέγραψε πλέον στα μέρη μας.

Ο Όγκαστ , που πήρε όταν έπρεπε το διαβατήριο αλλά δεν το συνεχίζω για να μη γίνω κακός , έχει ξεχαστεί αν και στη θέση πονάμε.

Τελευταίος ο Ντόρσει , που παρότι ήρθε και σε παράθυρα και έχει δείξει ένα ενδιαφέρον , φέτος τον αποκλείσαμε γιατί ήθελε , όπως ακούγεται , να δεσμευτούν ότι θα είναι στην αποστολή με ρόλο , κάτι που η αδέκαστη ομοσπονδία αρνήθηκε και τελικά παίζαμε με δυάρι τον Παπανικολάου για να κάψουμε με μια κίνηση και με τους δύο.

Θα μπορούσα να γράψω και άλλα , να βγουν πολλοί να πουν ότι υπερβάλω και ότι δεν είναι τίποτα από όλα αυτά το μείζον πρόβλημα αλλά δε με νοιάζει απλά ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.

Για να το κλείσω αν όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα , που πολύ περισσότερο καταρτισμένοι από μένα , θα αναφέρουν πρέπει επιτέλους να τα αναλογιστούμε σοβαρά και να προσπαθήσουμε να βρούμε ένα μπούσουλα , που έστω και αργά , θα μας βάλει πάλι στο δρόμο της εξέλιξης.

Βασικά κυρίες και κύριοι πριν από όλα πρέπει επιτέλους να κάνουμε μια αυτοκριτική , να αφήσουμε στην άκρη τον Βαλκανικό μεγαοϊδεατισμό μας , να σταματήσουμε να πορευόμαστε κοιτάζοντας τις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος , γιατί πολύ απλά αν συνεχίσουμε σε αυτό το μονοπάτι θα έχουμε μόνο αυτές.

Πρέπει να αλλάξουν πολλά και πολλοί .

Ας είναι αυτή η αποτυχία η απαρχή της ανάκαμψης.