Η ομάδα είναι του Γιάννη , αλλά ποιανού Γιάννη…

Το κείμενο αυτό είναι το αποτέλεσμα ενός ακόμα κακού προσωπικού σχεδιασμού και αναβλητικότητας.

Είχα αποφασίσει πως , αφού δεν έχω να γράψω κάτι για το @red point guard και έχοντας γράψει τα αφιερώματα που μου αναλογούσαν για το @mindthebasket , κάπως έπρεπε να απασχοληθώ κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου της Κίνας.

Όχι γιατί έχω κάτι σπουδαιο να προσθέσω στα όσα έχετε ήδη διαβάσει στην εξέλιξή του , φίλες και φίλοι , αλλά πολύ απλά γιατί ήθελα κάπου να τα πω.

Με τη δουλειά , τις περίεργες ώρες που είναι προγραμματισμένοι οι αγώνες , δεν έχω αλληλεπιδράσει όσο θα ήθελα στο Twitter,που είναι ένα σύγχρονο ψηφιακό καφενείο.

Έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ λίγο με την καφενειακή ανάλυση που τόσο έχω παραμελήσει τον τελευταίο χρόνο.

Η Εθνική μας ολοκλήρωσε τον πρώτο γύρο των υποχρεώσεών της στη διοργάνωση και τα όσα είδαμε δεν μπορούμε να πούμε πως μας ενθουσίασαν.

Το εναρκτήριο παιχνίδι εναντίον του Μαυροβουνίου εξελίχθηκε σε περίπατο , όχι τόσο επειδή επιβληθήκαμε , αλλά επειδή οι συμπαθείς φίλοι του Βούτσεβιτς , δεν μπορούσαν κάτι περισσότερο.Τίμιοι , μαχητικοί αλλά με σαφή έλλειψη ποιότητας στην περιφέρειά τους.Τα guard τους δεν μπορούσαν να αναδείξουν τις , υπαρκτές , αδυναμίες μας στην ατομική άμυνα και δε μας ανάγκασαν να κινηθούμε αμυντικά περισσότερο από όσο θέλουμε.

Απέτυχαν ακόμα και να τροφοδοτήσουν το ποιοτικό δίδυμο που διαθέτουν στη ρακέτα τους.Οι Βούτσεβιτς και Ντούμπλιεβιτς χωρίς να δέχονται εκεί που θέλουν την μπάλα δεν κατάφεραν να αποτελέσουν παράγοντα του παιχνιδιού.

Επιθετικά δεν είδαμε κάτι διαφορετικό από όσα είδαμε στα φιλικά.Όποτε μπορούσαμε να τρέξουμε ήμασταν απολαυστικοί , όταν έπρεπε να βγάλουμε συνεργασίες κάπου δυσκολευόμασταν.Αν δεν υπήρχε η , όχι συνηθισμένη για να το πω ευγενικά , ευστοχία του Πρίντεζη τα πράγματα ίσως να μην ήταν όσο εύκολα έγιναν.

Κάτι που φυσικά αποδείχθηκε απέναντι στην κωλοπετσωμένη και έμπειρη Βραζιλία που έπαιξε και με το μυαλό μας και ανέδειξε όλα τα κακώς κείμενα του γαλανόλευκου ρόστερ.

Δεν έτρεξε για να αποφύγει τα λάθη , έδωσε την μπάλα και τη διαχείρισή της στα πιο έμπειρα παιδιά του ρόστερ της (Χουέρτας / Γκαρσία) , έβαλε κοντούς να μαρκάρουν από μπροστά το Γιάννη για να του δυσκολέψουν την καλή τοποθέτηση και την υποδοχή μπάλας από τον Έλληνα σταρ με σκοπό να κερδίσουν χρόνο στις δεδομένες βοήθειες να προστρέξουν πάνω τους.

Για να τα πάρουμε ένα ένα ας ξεκινήσουμε από τις γριές αλεπούδες που μας πόνεσαν πολύ στο PnR.

O Χουέρτας , το έχει κάνει πολλές φορές και απέναντι στους συλλόγους μας , διάβασε τα αργά πόδια των ψηλών μας έστησε τα αγαπημένα του κεντρικά PnR και θύμισε , δημιουργικά τουλάχιστον , την εμφάνισή του απέναντι στον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ.Για κάποιο , αδιευκρίνιστο λόγο , αποφασίσαμε να αντιμετωπίσουμε το PnR με επιθετικό τρόπο και δώσαμε χώρους στον Βαρεζάο να κάνει εμφάνιση βγαλμένη από τις μέρες του στο NBA.

Eνώ λοιπόν ο Πρίντεζης συνέχιζε να κάνει πράγματα από το ένδοξο παρελθόν του και να εκτελεί εύστοχα , περισσότερα τρίποντα από όσα έβαλε όλη τη σεζόν με τον Ολυμπιακό , ενώ πήραμε τελείως παράλογα μια διαφορά 17 πόντων , ξαφνικά στο δεύτερο ημίχρονο δεν σκεφτήκαμε πως έπρεπε να αλλάξουμε κάτι στην άμυνά μας και να ελέγξουμε με κάποιο τρόπο το ρυθμό.

Επέμεινε το τεχνικό μας team , στο σχήμα με τα 3 forward και τον ένα και μονάκριβο χειριστή , που είτε αρέσει είτε όχι είναι πολύ βαρύ σχήμα και δεν μας δίνει σχεδόν τίποτα στην επίθεση.

Ταυτόχρονα στην άμυνα στην μπάλα είναι λιγότερο αποδοτικό από όσο πίστευαν κάποιοι και εκτέθηκε στις 2 με 2 καταστάσεις που έστησε ο Πέτροβιτς.

Παρόλα τα δώρα των Βραζιλιάνων στα τελευταία δραματικά δευτερόλεπτα , το παιχνίδι , δικαιότατα , χάθηκε αφού το μέγεθος δεν μετράει πάντα.

Ειδικά όταν δεν συνδυάζεται με άλλα χαρακτηριστικά που άπτονται το κομμάτι της τεχνικής.

Στο παιχνίδι που έκλεισε την παραμονή μας στην Νανζίνγκ , απέναντι στους μαχητικούς Μαορί , είτε από ανάγκη , είτε από επιλογή ο κόουτς Σκουρτόπουλος άλλαξε προσέγγιση.

Το run n gun παιχνίδι των Νεοζηλανδών , τα ατέλειωτα τρίποντα και το αδιάκοπο πάνω κάτω έκαναν αναγκαίο το παρκάρισμα στον πάγκο των δύο δεινοσαύρων μας που , ας είμαστε ειλικρινείς , δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε τέτοιο ρυθμό.

Εξαιτίας όλων αυτών , είδαμε την πιο Γιάννης based έκδοση αυτού του ρόστερ.Το «ελάφι» τοποθετημένο στο βάθος της ρακέτας και γύρω του όσα περισσότερα forward χωρούν και πάλι ένας χειριστής.

Απλώσαμε την πίεση , όχι με διάρκεια , ανοίξαμε το ρυθμό , και προσπαθήσαμε όχι με μεγάλη επιτυχία να απομονώσουμε το Γιάννη.

Η καλύτερη στιγμή μας ήταν όταν Σλούκας και Καλάθης ήταν μαζί στο παρκέ και μαζί με Παπαπέτρου και Θανάση πλαισίωναν το Γιάννη.

Αν και το σχήμα αυτό επιδεινώνει το , έτσι και αλλιώς εμφανές , πρόβλημα που είχαμε στα block out και στο rebound , μας έδωσε περισσότερη κίνηση και ευελιξία.Στην άμυνα τα αδέλφια Webster μας εξέθεσαν ,αφού η επικοινωνία μας δεν ήταν και πάλι η πρέπουσα.Άσκοπες και αβίαστες αλλαγές γιατί δεν έχουμε μάθει να λειτουργούμε αμυντικά μακριά από το μαρκάρισμα προσώπων και όχι χώρων δράσης.

Θα με πείτε τρελό αλλά η χτεσινή Εθνική ήταν αυτή που μου άρεσε περισσότερο από την προετοιμασία κιόλας.Μοιάζει να είναι το σχήμα , το μοναδικό στην πραγματικότητα , που ταιριάζει καλύτερα στο Γιάννη Αντετοκούμπο και όχι στον Γιάννη Μπουρούση.

Μπορεί να μην το έχουμε συνηθίσει , μπορεί να μην το έχουμε οργανώσει και σχεδιάσει , αλλά η ομάδα θα έπρεπε να κινείται εξ ολοκλήρου γύρω από τον MVP του NBA και όχι να παρουσιάζεται ένα υβρίδιο.

Δυστυχώς οι τελικές επιλογές δεν επιτρέπουν εφαρμογή τέτοιων σχημάτων σε διάρκεια λόγω κόπωσης , αλλά έτσι όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε.Ίσως όταν κάνει τον απολογισμό του ο κόουτς ίσως να μετανιώσει για τη μη επιλογή Μίτογλου στις θέσεις των ψηλών.

Μπαίνοντας στο αεροπλάνο για τη δεύτερη φάση , η ομάδα πρέπει να πάρει κάποιες σκληρές αποφάσεις.Μία από αυτές είναι πως καλώς ή κακώς Μπουρούσης και Παπαγιάννης θα πρέπει να περιοριστούν σε πολύ συγκεκριμένα λεπτά και σε πολύ συγκεκριμένους ρόλους.Αν πρέπει να παίζουν μαζί με το Γιάννη , αυτό πρέπει να συμβαίνει με τον Καλάθη εκτός πεντάδας για να μεταφερθεί ο σούπερστάρ μας στη θέση του χειριστή PnR.Ιδανικά θα έπρεπε να έχει δίπλα του Σλούκα και Λαρεντζάκη που θα δίνουν μια κάποια απειλή από το τρίποντο και 2 εκ των Παπ/Παπι/Θανάση στο πλάι για αμυντική κάλυψη στον ψηλό μας.

Στα ημίψηλα σχήματα ίσως ο Γιάννης θα έπρεπε να είναι ο roller σε καταστάσεις PnR πρώτιστα με τον Καλάθη και σε δεύτερο πλάνο με το Σλούκα.Έτσι είναι πιθανότερο να βρει κατά μέτωπο επιθέσεις και να προκαλέσει την αντίπαλη άμυνα να αλλάξει το σχηματισμό της για να του κλείσει το πεδίο δράσης.Μια άλλη λύση θα ήταν να λειτουργήσει κάποιος από τους Πρίντεζη /Παπαπέτρου/Θανάση , που σκρινάρουν πιο αποφασιστικά , σαν screener σε Spain PnR και να κινείται στην πλάτη τους ο Γιάνναρος.

Αμυντικά θα πρέπει επιτέλους να βελτιώσουμε την επικοινωνία μας και να αποδεχτούμε πως δεν πρέπει να κυνηγάμε τον χρεωμένο παίχτη χωρίς να παρακολουθούμε τι συμβαίνει γύρω μας.

Ο Κέμπα και ο Μίτσελ είναι , όπως και να το κάνουμε , καλύτεροι από τους αφούς Webster , τον Χουέρτας και τον Γκαρσία και ο Lopez και ο Turner είναι πιο πλήρεις από το Βαρεζάο.Αχτύπητοι δεν είναι , αλλά είναι ένα επίπεδο πάνω κυρίως σε αθλητικότητα και ταχύτητα.Θέλει μεγάλη προσπάθεια και τακτικά και πνευματικά για να καταφέρουμε να ακολουθήσουμε τον ρυθμό τους.Δεν είναι εύκολο να ξέρεις ότι σε βολεύει ο υψηλός ρυθμός αλλά οι απέναντι είναι ακόμα καλύτεροι σε αυτό.

Οι πιθανές απουσίες Σμαρτ και Τέιτουμ θα παίξουν μικρότερο ρόλο από όσο πιστεύουμε.Οι Τούρκοι , σε μεγαλύτερο βαθμό , και οι Τσέχοι τους ζόρισαν αλλά οι μεν έχουν αρκετούς εκτελεστές από την περίμετρο και οι δε έχουν κορμιά και τακτική προσήλωση στην άμυνα.

Πάμε για δυο ζαριές και όπου βγει.

Τα λέμε ,όπως και να έχει μετά το τέλος της δεύτερης φάσης , ελπίζοντας να κάνουμε κουβέντα για τον αντίπαλό μας στους προημιτελικούς.