Το Μπαρ Μίτσβα του Δαφνοστεφανωμένου έφηβου και οι Σπερς.

Μετά από τη γαστρονομική ματιά στα τι και τα πως του μπασκετικού Παναθηναϊκού με την παέγια του Τσάβι αποφάσισα να μέινω σε αυτό το αλληγορικό στυλ και να γράψω ένα αντίστοιχο κείμενο για τον Ολυμπιακό.

Επειδή όσο και αν έστυψα το μυαλό μου κάτι που να αφορά φαγητό και να το συνδυάσω με την μπασκετική πραγματικότητα του Ολυμπιακού δε βρήκα , έστρεψα την προσοχή μου στη Θρησκεία.

Ειδικότερα στην Εβραϊκή , που από όσα γνωρίζω είναι η θρησκεία του κόουτς Μπλατ και από την οποία θα δανειστώ μια τελετή για να περιγράψω τα όσα πιστεύω ότι συμβαίνουν στην παρέα του Βασίλη Σπανούλη.

Θεολόγος ή θρησκευτικός αναλυτής δεν είμαι , αλλά κάνοντας μια βουτιά στον μαγικό κόσμο της Google επιβεβαίωσα την ύπαρξη ειδικής τελετής στην Εβραϊκή τελετουργία που αφορά την ενηλικίωση των αγοριών που συμπληρώνουν το 13ο έτος της ηλικίας τους και ονομάζεται Μπαρ Μίτσβα.

Δεν έχω κάποιον γνωστό που να έχει ασπαστεί τον Εβραϊσμό , αλλά δόξα το Θεό , έχω δει άπειρες Αμερικάνικες κωμωδίες που να περιγράφουν το άγχος των έφηβων Εβραίων λίγο πριν την τελετή ενηλικίωσής τους.

Στο Μπαρ Μίτσβα λοιπόν , για να βάλω στο κλίμα και όσους πολύ φυσιολογικά δε γνωρίζουν τα τι και τα πως , ο νεαρός πρέπει να αποστηθίσει και να απαγγείλει  μπροστά σε γονείς , φίλους , συγγενείς και Ραβίνους τα πιο must κομμάτια της Τορά , του Ιερού Νόμου των Εβραίων ,όπως τα έχει διδαχθεί από τον μπαμπά του και μετά να απευθύνει ένα λόγο προς τους παρευρισκόμενους ότι κατανοεί και αποδέχεται τις ευθύνες του σαν ενήλικο μέλος της κοινωνίας.

Ωραία όλα αυτά , αλλά όσοι συνεχίζεται να με παρακολουθείτε θα απορείτε πως συνδέονται με τον Ολυμπιακό και τον Ντέιβιντ Μπλατ.

Έφτασε η ώρα λοιπόν να μοιράσω τους ρόλους.

Ο Ντέιβιντ Μπλατ στο ρόλο του στοργικού πατέρα που παραδίδει στο παιδί του την μπασκετική «Τορά» του και προσπαθεί να τον ετοιμάσει για την μεγάλη ώρα που μπροστά στο κοινό του θα κληθεί να δεσμευτεί και να αποδόσει αναλόγως με τις απαιτήσεις.

Στο ρόλο του γιου όλος ο οργανισμός Ολυμπιακός προσπαθεί να κάνει , επιτέλους θα προσέθετα εγώ , το βήμα της μπασκετικής ενηλικίωσης και του περάσματος από την εποχή του ηρωϊκού μπάσκετ , της ψυχής , της φθοράς του αντιπάλου και της διαχείρισης του χρόνου , στο μπάσκετ των πολλών κατοχών , της ταχύτητας , της αέναης κίνησης της προσαρμοστηκότητας.

Η «Τορά» του Μπλατ έχει πολλά «εδάφια» , τα περισσότερα εκ των οποίων απαιτούν την απόλυτη συγκέντρωση και πίστη από τους παίχτες του.

Το πρώτο και κύριο είναι πως ο Ολυμπιακός δεν θα επιτίθεται αποκλείστικά με πικ εν ρολ , αλλά και με πικ εν ρολ.Οι εποχές που ο Σπανούλης κατέβαινε στην baseline και περίμενε το σκριν για να ανέβει στη κορυφή και μετά να περιμένει για να πάρει ένα δεύτερο για να ξανακατέβει πέρασαν.Πλέον πρώτα κυνηγάνε την άμεση και γρήγορη εκτέλεση και αν αυτό δε βγει είναι υποχρεωμένοι άπαντες να κινούνται για να δίνονται πάντα αρκετές επιλογές στο χειριστή για το τι θα κάνει με την μπάλα.

Δεύτερο σημαντικό είναι πως κανείς δεν έχει εξασφαλισμένο χρόνο ότι και να συμβαίνει.Είπαμε προσαρμοστηκότητα.Πάντα θα παίζουν οι βέλτιστοι για τις εκάστοτε συνθήκες.Ροτέισον με το ρολόι πια δεν υπάρχει και κυρίως δεν υπάρχουν ρόλοι που να μην αλλάζουν.Στο μπάσκετ του Μπλατ δεν υπάρχουν θέσεις αλλά λειτουργίες.Όσοι επιτελούν περισσότερες από μια γίνονται αυτόματα οι χρησιμότεροι.

Τρίτη αλλαγή και ίσως η πιο σημαντική , δεν τιμωρείται ο αυθορμητισμός και το ένστικτο.Όχι μόνο όταν ακολουθείται από τον μάστερ του είδους , τον Σπανούλη , αλλά από τον οποιονδήποτε.Αν οι συνθήκες το επιτρέπουν πρέπει να σουτάρεις ακόμα και αν δεν έχει βγει μέσα από το σχεδιασμένο σύστημα.

Όλα τα παραπάνω αφορούν το επιθετικό κομμάτι του πράγματος , που μέχρι στιγμής μοιάζει οι παίχτες του Ολυμπιακού να το έχουν καταλάβει σε αρκετά μεγάλο βαθμό για την εποχή και το εφαρμόζουν με αποτελέσματα αρκετά κοντά σε αυτά που θέλει ο κόουτς.

Βέβαια ο Ολυμπιακός , όπως και όλοι οι έφηβοι ακόμα και οι δαφνοστεφανωμένοι , υποπίπτουν συχνά σε λάθη , άλλωτε λόγο απειρίας , άλλωτε λόγο ενθουσιασμού και  τις περισσότερες φορές εξαιτίας συνδυασμού όλων των παραπάνω.

Τα λάθη δεν αφορούν μόνο τα πουλήματα μπάλας που κόστισαν ιδιαίτερα εναντίον της Μιλάνο (εδώ κολλάει το πόσο απαραίτητος είναι ο «καλός» Μάντζαρης για αυτόν τον Ολυμπιακό) αλλά και λάθη τακτικής και οργάνωσης τόσο στο επιθετικό αλλά κυρίως στο αμυντικό κομμάτι του πλάνου.

Όσο περνάει ο καιρός και οι παίχτες θα τρίβονται με τα νέα δεδομένα και ζητούμενα τόσο τα λάθη θα περιορίζονται αλλά μέχρι τότε η ομάδα θα έχει πολλά πάνω και ακόμα περισσότερα κάτω.

Λίγο πριν ανέφερα το αμυντικό κομμάτι που στην εποχή Μπλατ θα είναι και το πιο σύνθετο.

Η «αλλάζουμε τους πάντες και τα πάντα » προσέγγιση των προηγούμενων χρόνων αντικαθίσταται από συνδυαστικές άμυνες χώρου και μπάλας.Ο Μπλατ έγινε γνωστός στο μπασκετικό στερέωμα για αυτές τις άμυνες καιαν κάποιοι δε τον γνωρίζουν καλό θα ήταν να δουν ξανά τα παιχνίδια της μακάμπι στο Φάιναλ Φορ του Μιλάνο το 2014 ή την περσινή και προπέρσινη Νταρουσάφακα.

Πλέον οι ερυθρόλευκοι εκτός από παίχτη καλούνται να είναι έτοιμοι να περιφρουρήσουν και συγκεκριμένα τετραγωνικά παρκέ , που δεν είναι δεδομένα και σταθερά αλλά αλλάζουν ανάλογα με την περιστροφή της άμυνας που είναι ανάλογη με αυτή της μπάλας.Όλο αυτό απαιτεί αρμονία , χημεία και κυρίως κοινό τρόπο σκέψης.Ένα βήμα περισσότερο ή ένα λίγότερο , μια έξτρα αλλαγή ένα στιγμιαίο κατέβασμα των χεριών μπορεί να γκρεμίσει το οικοδόμημα.

Όσο θα προχωράμε στη σεζόν και οι επικοινωνία ανάμεσα στους Πειραιώτες θα βελτιώνεται το σχέδιο θα κρύβει όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό την  έλλειψη μεγέθους και γρήγορων ποδιών στην περιφέρεια αλλά και την αντίστοιχη έλλειψη «αντιαεροπορικού» ψηλού από τη ρακέτα.Βέβαια θα είναι μια αργή και επώδυνη διαδικασία που , για μένα , θα δουλέψει από την επόμενη σεζόν.

Φέτος ο Ολυμπιακός θα πρέπει να λειτουργήσει όπως οι Σπερς του τεράστιου Πόποβιτς.Θα πρέπει δηλαδή να καλύψει την εμφανή έλλειψη αθλητικότητας σε άμυνα και επίθεση παίζοντας με μυαλό και καταργώντας την ακινησία.

Ο Σπαν σε ρόλο Πάρκερ κυρίως να μοιράζει και να παίρνει τις δύσκολες αποφάσεις καθοδηγώντας τους υπόλοιπους ,ο Γκος να έχει το ρόλο του Μιλς δηλαδή του παράγοντα Χ σε επιθετικές καταστάσεις πέρα από τα αναμενόμενα , ο Μιλουτίνοφ στο ρόλο του Ντανκαν να προσπαθεί να δημιουργήσει από το high post και να τελειώσει φάσεις , ο Στρέλνιεξ να γίνει ένας μικρός Μανού και να απειλεί είτε έχοντας την μπάλα σε close out είτε ακροβολισμένος στην αδύνατη πλευρά και ο Πρίντεζης σε ρολο Άλντριτζ ή Όλντριτζ να αποτελεί ένα σίγουρο αποκούμπι στο λόου ποστ είτε για να σκοράρει είτε για να δημιουργήσει στα κοψίματα των υπόλοίπων.

Αυτό που του λείπει είναι η δημιουργία από τη θέση «3».Τουπαν , Παπανικολάου και Τίμα είναι δυνατοί , σουτάρουν αξιοπρεπώς από την άρκτο , μαρκάρουν σε 4 θέσεις ,  αλλά κανείς δεν βάζει την μπάλα στο παρκέ για να δημιουργήσει για τον ίδιο και τους υπόλοιπους.Πιστεύω ότι ο Μπλατ θα έδινε ότι του ζητούσαν για έναν Ρολ ή ένα Λοτζέσκι ή ένα Σιλντς ή ‘εστω έναν Άντερσον.

Είπαμε όμως ο Ολυμπιακός τώρα ενηλικιώνεται μπασκετικά και αυτό θα του πάρει χρόνο.Το γράφω σήμερα , λίγο πριν από ένα παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ που μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μαρτύριο.

Το γράφω γιατί ο Ολυμπιακός ηθελημένα ή άθελά του , σε αντίθεση με τους Εβραίους εφήβους , έχει δεσμευτεί για την ανάληψη των ευθυνών του πολύ πριν την τελετή.Η έλευση Μπλατ αρχικά και τα σπουδαία διπλά σε Βιτόρια και περίχωρα Μόσχας ανέβασαν τους , επιρρεπείς είναι η αλήθεια , φίλους του στο βαγόνι στου υπέρμετρου ενθουσιαμού και δυσκόλεψαν την πέψη της συντριβής από την Αρμάνι.

Οι συγγενείς και φίλοι που παρακολουθούν την ομάδα στο μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν , αλλά και αυτοί που εμφανίζονται την άνοιξη σαν τα χελιδόνια και είναι και οι πιο απαιτητικοί αναμένουν με αγωνία την απαγγελία των ερυθρόλευκων τον Μάη.

Μέχρι τότε όμως θα πρέπει να δείξουν υπομονή , πίστη και να είναι προετοιμασμένοι για ένα ατέλειωτο ρόλερ κόστερ , όπως είναι και η ψυχολογία κάθε έφηβου.