Ημερολόγιο Μουντιάλ : Ημέρα 4η και 5η

Καλημέρα αγαπητό ημερολόγιο.

Όχι δε σε ξέχασα , ούτε σε εγκατέλειψα.

Δε θέλω να δικαιολογηθώ , αλλά έλα στη θέση μου και πες μου με τη δύναμη θα καθόσουν να έγραφες μετά από 3 σερί παιχνίδια Μουντιάλ και με ενδιάμεσο ένα τελικό μπάσκετ;

Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί έδωσα λίγο χρόνο στον εαυτό μου να χαλαρώσει και σήμερα ανανεομένος να κάνω την ανακεφαλαίωση των δύο προηγούμενων ημερών.

Ξεκινάω με την Κυριακή.

Το Κόστα Ρίκα – Σερβία δεν είχα την τύχη να το δώ και από όσα διάβασα , άκουσα και στο τέλος της βραδιάς είδα δεν έχασα και κάτι.

Άλλωστε το να παίζει η Σερβία σε μεγάλη διοργάνωση και να μην έχει γίνει μια κλωτσοπατινάδα στο εσωτερικό της μου προκαλεί εντύπωση και αποτροπιασμό.

Ταλέντο πάντα είχαν τα φιλαράκια μας οι Σέρβοι , το ερώτημα είναι αν έχουν μυαλό και αν γουστάρουν ο ένας τον άλλο για να κάνουν κάτι επιτέλους στο μοναδικό άθλημα με μπάλα που δεν τους βγαίνει.

Οι συμπαθείς Κοσταρικανοί θα ήθελαν πολύνα επαναλάβουν τα όσα όμορφα και επικά (αχ ρε Φάνη) πέτυχαν στη Βραζιλία αλλά…

Ο Κάμπελ δεν είναι καλά , σέντερ φορ πάλι δεν έχουν ,ο Ρουίζ μεγάλωσε οπότε πάμε γερά με πάθος και κάτι θα κάτσει ,αλλά δεν κάθισε.

Ο Νάβας είναι η μοναδική σταθερά αλλά πόσα να βγάλει και κυρίως πρέπει κάποιος να βάλει.

Μοναδικό ενδιαφέρον προσωπικά για την Κόστα Ρίκα μου προκαλεί η συμμετοχή του Γέλτσιν του Τεχέδα στα γήπεδα της Ρωσίας της οποίας πρόεδρος επιτέλεσε ο αείμνηστος Μπόρις Γέλτσιν στον οποίο οφείλει το όνομά του.

Αφού γύρισα από το brunch όπου κατανάλωσα μεγάλες ποσότητες αυγού σε οποιαδήποτε μορφή έφτιαξα καφεδάρα και απόλαυσα το καλύτερο ματς του Μουντιάλ , το Γερμανία- Μεξικό.

Ομάδες που δεν την ταλαιπώρησαν την μπάλα, με συνεχόμενη κίνηση , με εναλλαγές θέσεων ,την μπάλα να τσουλάει και όχι να «πετάει» .

Οι Γερμανοί την πάτησαν σαν πρωτάρηδες ,αφού σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού είχαν τη δεξιά τους πλευρά πιο άδεια και από την Κηφισσίας το δεκαπενταύγουστο.

Έτσι λοιπόν ο Κάρλος , το τσακάλι , Βέλα είχε χώρο και χρόνο να φτιάχνει καταστάσεις για το Λαγιούν και τον Τσιτσαρίτο.

Στο μεγάλο παιχνίδι του Βέλα έπαιξε ρόλο και η παρουσία του Κεντίρα που δεν πρέπει να βγήκε ούτε μια φορά πάνω του για να τον κόψει και συνεχώς έκανε πισωπεταλιές.

Η Γερμανία βέβαια , αν και την αντιπαθώ σφόδρα , οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έπαιξε καθόλου άσχημα , έβγαλε καταστάσεις και τελικές και αν δεν ήταν η αστοχία και ο εξαδάχτυλος ο Οτσόα που έβγαλε αρκετά δε θα είχε χάσει.

Κλασσικά πάντως οι Γερμανοί στην αρχή κάθε τουρνουά ψάχνονται , περνάνε τη φάση των ομίλων και μετά ο Λεβ , ξίνοντας κάθε μέρος , κρυφό η φανερό , του κορμιού του κατεβάζει ένα λειτουργικό σχήμα και φτάνει μέχρι τους ημιτελικούς.

Το βράδυ , τρώγοντας τα πρώτα σουβλάκια της διοργάνωσης , έκατσα να δω το κατά πολλούς μεγάλο φαβορί της διοργάνωσης τη Βραζιλία.

Περίμενα και γω να δω δαντέλα και σάμπα και τελικά είδα μια καλά οργανωμένη Ευρωπαϊκή ομάδα.

Καζεμίρο -Παουλίνιο εναντίον της τίμιας Ελβετίας και τρέμω στη ιδέα του πως θα κατέβει η Βραζιλία αν πέσει με καμιά Γερμανία.

Ο μοναδικός που μας έφτιαχνε τη διάθεση , για τους λάθος λόγους , ήταν ο Νειμάρ με το μαλλί μακαρονάδα που έφτιαξε.

Αν δεν υπήρχε η ζωγραφιά του Κουτίνιο η Βραζιλία δε θα έβαζε γκολ.

Απο κει και πέρα μετά το 1-0 αντί να έρθει καταιγίδα είδαμε παιχνίδι αναμονής και ασφάλειας και μάλιστα ακόμα και μετά την ισοφάριση ο κόουτς των Βραζιλιάνων συνέχισε να παίζει με 2 αμυντικά χαφ .

Δυσκοίλιοι οι Βραζιλιάνοι και νομίζω πως αν οι Γερμανοί καταλήξουν δεύτεροι δε θα διστάσουν να πέσουν και αυτοί μια θέση για να μην μπλέξουν.

Στα χτεσινα , αγαπημένο ημερολόγιο , όλα καλύπτονταν από τον αγώνα των αγαπημένων Άγγλων.

Αρχικά το μεσημέρι Σουηδοί και Νοτιοκορεάτες αναλώθηκαν σε μια κόντρα πολεμικών τεχνών.

Ομάδες που πιο πολύ έδερναν παρά έπαιζαν ,με λίγη ποιότητα και με αναμονή για λάθος από τον αντίπαλο.

Ο Σον και ο Μπεργκ ήταν απομονωμένοι μπροστά και για να σπάσουν τη μοναξιά τους γυρνούσαν πίσω μπας και κλέψουν καμιά μπάλα και θυμηθούν πως είναι να την κλωτσάς.

Ακόμα ένα πέναλτι με VAR έκρινε το παιχνίδι που μάλλον ήταν ακόμα χειρότερο και από το Ιράν – Μαρόκο.

Το απογευματάκι οι υπερταλαντούχοι αλλά έυθραυστοι Βέλγοι καλούνταν να περάσουν τη διώρυγα του Παναμά(δεν είχα γράψει καμιά κλισεδιά τόσες μέρες).

Οι Παναμέζοι , δάκρυσαν στον ύμνο , το έζησαν , δεν κακοποίησαν το άθλημα αλλά τόσο μπορούσαν.

Οι Βέλγοι έχουν τόσο συσσωρευμένο ταλέντο που σε εκνευρίζουν που δεν έχουν πετύχει το παραμικρό.

Αζάρ , Ντε Μπρόινε , Μέρτενς , Καράσκο , Λουκάκου έκαναν πολλά τσαλίμια αλλά δεν κατάφερναν κάτι μέχρι να βάλει ο Μέρτενς ένα γκολ σήμα κατατεθέν του.

Ο Αζάρ και ο Ντε Μπρόινε προσπάθησαν να συνεργαστούν με το Λουκάκου , αλλά το θηρίο χρειάστηκε χρόνο να προσαρμοστεί σε ένα σύνολο που παίζει κανονικό ποδόσφαιρο και με συμπαίκτες που του στέλνουν την μπάλα στα πόδια και είναι κοντά του , αφού όλο το χειμώνα στη Γιουνάιτεντ παίζει σαν την καλαμιά στον κάμπο και έχει πάθει αυχενικό περιμένοντας την μπάλα με κάποια γιώμα.

Όταν προσαρμόστηκε μετέτρεψε σε γκολ την ομορφιά του Ντε Μπρόινε.

Οι Βέλγοι λοιπόν κέρδισαν αλλά δε με πείθουν και τους περιμένω στα νοκ άουτ.

Τελειώνω με Αγγλία που μας μπέρδεψε.

Ξεκίνησε με γκολ νωρίς και μας άγχωσε πως κάτι δεν πάει καλά , αλλά μετά ήρθε ο Γουόκερ να μας καθυσηχάσει πως είναι η κλασσική αυτοκαταστροφική Αγγλία που αγαπάμε κανοντας ένα πέναλτι που κανείς δεν κατάλαβε.

Οι Τυνήσιοι έστησαν τείχος ,ο Στέρλινγκ μάλλον έιχε βάλει στοίχημα να τρακάρειμε όσο περισσότερους αντιπάλους μπορεί , ο Λίντγκαρντ έβαλε στόχονα μπει στα μπλούμπεργκ χάνοντας τα άχαστα και όλα έμοιαζαν να οδηγούν σε μια ακόμα Αγγλική τραγωδία.

Τελικά ο Χάρι Κέιν έδωσε τη λύση ακόμα και αν δε χτυπάει τα στημένα .

Οι Άγγλοι κατέβασαν ένα 3-5-2 που κανείς δεν κατάλαβε πως θα το υποστηρίξουν αφού έχουν περισσότερους εξτρέμ από μπακ και τα χαφ τους δε μπορούν να δημιουργήσουν το παραμικρό.

Θα περάσουν αλλά το πραγματικό τεστ θα ειναι το ντέρμπι των λιπόψυχων απέναντι στους Βέλγους.

Ενδιάμεσα υπήρχε και ο τελευταίος τελικός του Ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ.

Ο Παναθηναϊκός πήρε δίκαια το πρωτάθλημα εκμεταλλευόμενος την αρρώστια που ταλανίζει τον οργανισμό του Ολυμπιακού.

Φεύγω , μένω , επιμονή σε αγωνιστικό πλανο(;) που δε προχωράει με τίποτα και έτοιμη την δικαιολογία της διατησίας.

Μια διαιτησία , που όσο και αν προσπαθώ να την αγνοήσω σε όλα τα κείμενα δε με αφήνει.

Αυτό που έγινε ειδικά στο τρίτο δεκάλεπτο αποτελεί χειρουργίο υψηλής ακρίβειας και χαμηλής διακριτηκότητας.

Βέβαια άλλο το χειρουργίο και άλλο η παραίτηση.

Θα τα γράψω αναλυτικά στο πρώτο διάλλειμα του Μουντιάλ.

Για όσους γουστάρουν να τρολάρουν , να σχολιάσουν , να καφρίσουν υπάρχει και το twitter.Ελάτε να τα λέμε εδώ : @navahospetses