Ο Πάμπλο κέρασε τον Ομπράντοβιτς το ίδιο του το δηλητήριο

And the winner is…..Real Madrid.

Hala Madrid λοιπόν στο Βελιγράδι , πανάξια , πεντακάθαρα , διακαιότατα.

Στο Βελιγράδι ο Παμπλο Λάσο παρουσίασε μια ομάδα που μπορεί και στο ροκ εν ρολ και στο Τάνγκο.

Την Παρασκευή  έπαιξε «ποιος θα βάλει τα περισσότερα» , χτες «ποιος θα αντέξει περισσοτερο στο ξύλο».

Ότι και αν του ζητήθηκε να επιλύσει , το έκανε στο έπακρο.

Αξιοποίησε τους πάντες για όσο μπορούσαν να τον βοηθήσουν.

Δεν είναι καλά ο Ράντολφ , δεν πειράζει θα παίξει και θα τελειώσει τον τελικό ο Τόμπκινς.

Δεν αντέχει ο Ρέγες και ο Αγιόν να δέρνονται , θα βάλει μέσα τον Ταβάρες ακόμα και όταν απέναντι ο Ζέλικο θα έχει στο «5» τον Μέλι.

Ο Καμπάτσο δεν είναι έτοιμος , δεν μας πειράζει ούτε και αυτό και θα μπει ο Κοζέρ και θα σας τα μπουμπουνίσει.

Γενικά ο Λάσο πλέον μπαίνει οριστικά και για τους πάντες στη λίστα των κορυφαίων.

Ο τύπος την τελευταία εξαετία έχει πάρει 2 μεγάλες κούπες , όσες δηλαδή ο Ζοτς και ο Ιτούδης μαζί διαχειριζόμενοι πάντοτε ακριβότερα ρόστερ και παίζοντας σε λιγότερο απαιτητικά πρωταθλήματα.

Ο συμπαθής Λάσο δικαιώνεται απόλυτα όχι μόνο εκ του αποτελέσματος αλλά και με τον τρόπο που το πέτυχε.

Χτες το βράδυ έδωσε στον Ομπράντοβιτς να πιει το ίδιο του το δηλητήριο.

Ούτε άνοιξε τον ρυθμό , ούτε πήγε στην τρέλα , ούτε σε τρελά τρίποντα του Γιούλ και σε μαγείες του Ντόνστς.

Το πήγε αργά , στόχευεσε ότι του έδινε ο Ζοτς και πήρε τα πάντα.

Σε μία θέση είχε ξεκάθαρο μειονέκτημα και τελικά αποφάσισε ότι θα ρισκάρει και δε θα παλέψει να δώσει λύση.

Στο «4» με το Ράντολφ σε κακή κατάσταση δεν μπορούσε να ματσάρει το Μέλι.

Ο τίμιος Ιταλός έκανε το ματς της ζωής του , εν γνώσει του Λάσο , αλλά ήταν απελπιστικά μόνος.

Η Ρεάλ αρνήθηκε στον Ντατόμε κάθε εκατοστό ελεύθερου παρκέ  για να εκτελέσει και στο Βέσελι κάθε περιθώριο να απογειωθεί και να συνεργαστεί με το Σλούκα.

Ένας Σλούκας που έμπλεξε με το , Σουηδό Χατζηβρέτα , τον Τέιλορ και δεν κατάφερε να δώσει το κάτι παραπάνω.Βασικά δεν κατάφερε ποτέ να γίνει αρκετά επιθετικός και να αποτελέσει απειλή.Τη δημιουργία του την έκοψαν οπότε έμενε η εκτέλεση και ο Κώστας δεν τη δοκίμασε.

Έτσι λοιπόν με το Βέσελι κουρασμένο απο το συνεχόμενο ξύλο με όλους τους Γίγαντες , τον Ντατόμε εκτός αγώνα , τον Κάλινιτς να μην μπορεί να επιβαλλει την αθλητικότητά του , τον Ουοαναμέικερ εγκλωβισμένο σε μια pass first λογική, τον Γκούντουριτς ανέτοιμο για τέτοιο επίπεδο , ο μόνος που κάτι πήγε να κάνει ήταν ο Ντίξον με την τρέλα και την κορδέλα του.

Με δύο παίχτες όμως δεν κερδίζεις ακόμα και αν το παιχνίδι το έχεις πάει σε ρυθμό βαρύ ηπαιρώτικου χορού.

Ο Λάσο πέτυχε να αναγκάσει και τους δύο κουμπάρους να επιστρατεύσουν από πολύ νωρίς και για πάρα πολύ ώρα το ηρωϊκό μπάσκετ των Αμερικάνων τους.

Κατήγαγε λοιπόν ακόμα μία νίκη.

Μια νίκη κουλτούρας και οπτικής του μπάσκετ.

Τα σύνθετα συστήματα , το διάβασμα και η σε σημείο ψύχωσης αναζήτηση του missmatch ηττήθηκαν από το μπάσκετ του ενστίκτου και της ταχύτητας.

Ακόμα και σε σετ καταστάσεις η Ρεάλ προσπαθούσε να εκτελέσει όσο πιο άμεσα μπορούσε.Όταν δεν το πετύχαινε λόγω της κατάχρησης ντρίμπλας από Ντόνσιτς και Γιουλ η Φενέρ επέστρεφε.

Τέλειωσε λοιπόν και η φετινή Ευρωλίγκα  αποδίδοντας δικαιοσύνη και κυρίως δείχνοντάς μας κάποια ψίγματα των όσων θα παρακολουθήσουμε τα επόμενα χρόνια στο όμορφο άθλημα που λέγεται μπάσκετ.