Ο Ζέλικο που έσφιξε το ζωνάρι , ο ήσυχος «διαχειριστής» και το δέκα το καλό.

Φενέρ – Ρεάλ λοιπόν.

Δίκαιο;

Κατά την ταπεινή μου άποψη απόλυτα δίκαιο.

Η Ρεάλ παρότι όλη τη χρονιά θύμιζε πτέρυγα του ΚΑΤ κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελευταίο αρχηγό.

Το απόλυτο  boss του Ευρωπαϊκού μπάσκετ ,  ο Ζέλικο ο Ομπράντοβιτς , είναι το τελευταίο εμπόδιο που έχει να ξεπεράσει η παρεά του Ντόνσιτς και του Γιουλ για να σηκώσουν το δέκατο.

Το δέκατο που κυνηγάει και ο Ζέλικο.

Την Κυριακή το βράδυ λοιπόν η ο Ζέλικο ή η Ρεάλ θα σηκώσει το 10 το καλό.

Καλό θα ήταν όμως να θυμηθούμε πως φτάσαμε ως εδώ.

Ξεκινάω με τον απογευματινό ημιτελικό που αφορούσε μια κόντρα της ίδιας φατρίας.

Ο Σάρας δεν έχει κρύψει πως έχω απεριόριστο σεβασμό (τον οποίο έδειξε με την υπόκλισή του) στον Ζέλικο και πως έχει επηρεαστεί από αυτόν.

Λιθουανοί και Τούρκοι παίζουν το ίδιο μπάσκετ , ή καλύτερα μπάσκετ ίδιου ρυθμού και όπως αποδείχθηκε στην εξέλιξη του αγώνα η σημαντικότερη διαφορά τους εντοπιζόταν στα λεφτά.

Στα λεφτά τα οποία σε αυτό το επίπεδο μεταφράζονται σε ταλέντο.

Τίμιος ο Μίτσιτς αλλά δεν είναι Σλούκας , πολύπειρος ο Ούντριχ αλλά δεν είναι Μοχάμεντ Άλι.

Και μιας και έφτασε η κουβέντα στον Αμερικάνο κοντορεβυθούλη με την κορδέλα , οφείλουμε να του αποδώσουμε τα εύσημα γιατί αυτός ήταν που ουσιαστικά έκρινε το ματς.

Και φυσικά να ευλογήσω τα γένια μου και να πω πως όπως έγραψα και εδώ ( Οι σφεντόνες , τα πολυβόλα , οι μονιμάδες και ο ταβερνιάρης. ) η ομάδα του Ομπράντοβιτς κέρδισε μια ομάδα που έπαιζε περισσότερο μπάσκετ Ομπράντοβιτς από την ίδια και για να το κάνει αυτό στηρίχτηκε ,όπως συμβαίνει τα 3 τελευταία χρόνια πολύ στο ατομικό ταλέντο και τον αυτοσχεδιασμό και το ένστικτο των παικτών του ρόστερ.

Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά του Ομπράντοβιτς από τους υπόλοιπους.

Αν και θιασώτης του  μπάσκετ τη ρουτίνας , της προπόνησης , της αρμονίας και των ισορροπιών , ο τεράστιος Σέρβος όντας πάντα προσαρμοστικός εγκατέλειψε την τριγωνομετρία και αφέθηκε σε ένα οργανωμένο χάος.

Ναι μεν έχει εμφυσήσει στο σύνολό του την ικανότητα να παίζει με μυαλό και να αναζητά τα αδύναμα σημεία του αντιπάλου , αλλά ταυτόχρονα δίνει και το ελεύθερο στους παίχτες του να λειτουργήσουν σε μεγάλο ποσοστό βασιζόμενοι στο ένστικτό τους.

Για αυτό και διατηρεί τον Μπόμπι τον Ντίξον στη συντροφιά του.

Για αυτό έδωσε τα κλειδιά στο Σλούκα που με την ίδια ευκολία μπορεί να ηρεμήσει τους συμπαίκτες του αλλά και να πατήσει το γκάζι και να πάει σε διαδοχικά coast to coast.

Για αυτό το λόγο έχει τον Ντατόμε στα πρωτοπαλίκαρά του παρότι δεν είναι αμυντικός ογκόλιθος και σουτάρει πριν το σκεφτεί.

Τώρα που πιάσαμε την κουβέντα για αμυντικούς ογκόλιθους , να υπενθυμίσουμε πως πολλούς τέτοιους δεν έχει ο Ζέλικο στη διάθεσή του αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να πνίξει τη Ζαλγκίρις και να την αναγκάσει σε 20 λάθη.

Ο Ομπράντοβιτς λοιπόν έπαιξε λοιπόν σε όλόκληρο σχεδόν τον αγώνα κάτι που θύμιζε ζώνη.

Πόδια δεν είχε για να κυνηγάει τον Πάνγκος και τον Μιλάνκις , έχει όμως μεγάλα κορμιά και χέρια για να κλείσει τους χώρους.

Έτσι λοιπόν μετά τις αλλαγές στα σκριν η Φενέρ στηνόταν σε ζώνη εκτός από τον τύπο που μάρκαρε τον Πάνγκος και σε κάποιες περιπτώσεις τον Μίτσιτς και τον Ούντριχ.

Όλοι άνοιγαν τα χέρια τους και κινούνταν παράλληλα με το χειριστή με αποτέλεσμα ανοιχτές πάσες να μην υπάρχουν ούτε προς τα μέσα ,ούτε προς τα έξω.

Αφήστε που το έξω η Λιθουανοί , αν και είναι οξύμωρο , δεν το πολυσυμπαθούν.

Ομάδα χωρίς τρίποντο η Ζαλγκίρις και αυτό ο Σέρβος γάτος το εκμεταλλεύτηκε συσσωρεύοντας πολύ κόσμο στη ρακέτα και απαγορεύοντας κάθε σκέψη για πικ εν ρολ και ποπ στους Λιθουανούς.Ταυτόχρονα με τόσα χέρια μπροστά και γύρω από τον Πάνγκος ,ήταν σχεδόν αδύνατο η μπάλα να φτάσει στον Μιλάνκις που ήταν ακροβολισμένος ως συνήθως στην αδύναμη πλευρά.

Πρέπει να είναι το πρώτο παιχνίδι που ο Γιανκούνας δεν εκτέλεσε ούτε ένα πικ εν ποπ και ταυτόχρονα ο Μιλάκνις δεν βρήκε στις κατάλληλες συνθήκες να σουτάρει μετά από σκριν μακριά από την μπάλα.

Παρόλα αυτά οι Λιθουανοί δεν κατέρρευσαν και επέστρεψαν δύο φορές στη διεκδίκηση του παιχνιδιού με όπλο την ενέργεια.Με το δίδυμο Γουάιτ -Ντέιβις στους ψηλούς να σταματάνε να κινούνται μόνο στα τάιμ άουτ ανάγκαζαν την άμυνα χώρου της Φενέρ να χάνει ριμπάουντ και μέσα από τις δεύτερες ευκαιρίες να παίρνουν σκορ.

Με επιθετικά ριμπάουντ όμως και με καθόλου δημιουργία δεν πας μακριά ακόμα και αν ο Πανγκος βάλλει κοντά στους 20 πόντους αλλά έχει μόνο 4 ασσίστ.

Αφήνω όμως το ζωνάρι του Ζέλικο και περνάω στην απόλυτη δικαίωση της βραδιάς.

Όλοι , κακώς κατά την άποψή μου , θα σταθούν στον Ντόνσιτς και στο Γιουλ που επέστρεψε δυνατός αλλά για μένα ο απόλυτος νικητής είναι ο συμπαθέστατος και αδικημένος Πάμπλο Λάσο.

Ο κόουτς Λάσο παρότι αντιμετώπισε πολλά προβλήματα τραυματισμών κατάφερε να δώσει λύσεις σε όλα τα προβλήματα.

Όταν ξέμεινε από κοντούς που να μπορούν να υποστηρίξουν το γρήγορο στυλ της ομάδας του , μετέτρεψε τον ξύλινο Αγιόν σε playmaker ρακέτας και έριξε την ταχύτητα.

Τις έξτρα κατοχές που έχανε από την πτώση του ρυθμού , τις βρήκε από τα επιθετικά ριμπάουντ που μαζεύουν αφιδώς τα πολύ ψηλά παιδιά της ρακέτας του.

Κατάλαβε ότι ο Τέιλορ σκόρερ ολκής δε θα γίνει ποτέ και για να μην πάει χαμένο το κορμί του τον μετέτρεψε σε Σουηδό Χατζηβρέτα και σε αμυντικό ογκόλιθο.

Για να καλύψει τα αργά πόδια του Ταβάρες ουσιαστικά αντιμετώπιζε τα πικ εν ρολ εμπλέκοντας τους πλαϊνούς του.

Επειδή ο Ράντολφ είναι και ταλαιπωρημένος από τραυματισμούς και κουρασμένος από μια γεμάτη χρονιά πήρε από τον Τομπκινς ότι περισσότερο μπορούσε.Δηλαδή τρίποντο από τη γωνία.

Αξιοποίησε τον Καμπάτσο σε ρόλο ενοχλητικού κουνουπιού που δεν αφήνει τον αντίπαλο δημιουργό σε ησυχία.Το έκανε με τον Καλάθη το επανέλαβε και χτες με το Σέρχιο.

Χρησιμοποίησε τον Κοζέρ όπως θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ο Στρέλνιεξ.Δηλαδή μια περιφερειακή απειλή μακριά από την μπάλα που αν δεν καταφέρει να εκτελέσει θα δημιουργήσει μέσα από σκριν.

Δεν πέτυχε και λίγα λοιπόν ο κύριος Λάσο.

Χτες βέβαια τον ευνόησαν οι συγκυρίες και ο Ιτούδης.

Αρχικά ο τραυματισμός του Βορονσέβιτς στέρησε από τη ΤΣΣΚΑ μια έξτρα απειλή από τα 5 μέτρα και πίσω και φυσικά επέτρεψε στη Ρεάλ να στέλνει ακόμη περισσότερες βοήθειες πάνω σε Ντε Κολό , Σέρχιο και Χίγκινς.

Από εκεί και πέρα ο κόουτς Ιτούδης ξεχάστηκε κάποια στιγμή με το Σέρχιο στο πλάι του στον πάγκο , επέμεινε για πάρα πολύ ώρα με το iso παιχνίδι του Κλάιμπερν από το 3 και έμεινε να παλεύει με τεσσάρια τους τίμιους αλλά με συγκεκριμένο ταβάνι Κουρμπάνοφ και Αντόνοφ που ατομικά δεν μπορούν να δημιουργήσουν ανισορροπία.

Οι Ρώσοι έφαγαν 5 τρίποντα μετά από ένα απλό σκριν που έπαιρναν στο χαμηλό ποστ ο Κάρολ κυρίως και μετά οι Κοζέρ και Ρούντι.

Ο Ντε Κολό κλασσικά δεν άντεξε το ξύλο του Τέιλορ και μπορεί να σκόραρε αλλά δε δημιούργησε και παρότι ο Χίγκινς ξεκίνησε καταπληκτικά μετά σταμάτησε να αποτελεί παράγοντα.

Ο συγκινητικός Χάινς πάλεψε με τους γίγαντες αλλά ήταν πολύ μόνος .

Ναι ξέρω ότι ο Κλάιμπερν έκανε πράγματα ,αλλά αυτό αποδεικνύει το πόσο πολύ δε δούλεψε το πλάνο των Ρώσων.

Έτσι λοιπόν η Βασίλισσα θα τεθεί αντιμέτωπει με το Βασιλιά.

Υπομονή μέχρι την Κυριακή το βράδυ για να μάθουμε ποιος θα σηκώσει το δέκα το καλό.