Ο εξωγήινος , οι βγαλμένοι από το «επιστροφή στο μέλλον» και οι τελικοί του ΝΒΑ.

Δε γίνεται να έχω φωτογραφία στο προφίλ τον τεράστιο Πόποβιτς και να μην έχω πει μια κουβέντα για το ΝΒΑ.

Κάτι ρε παιδί μου για να δικαιολογηθώ στον ίδιο μου τον εαυτό για τα λεφτά που δίνω στον ΟΤΕ για τηλεόραση.

Να πω ότι είμαι φανατικός με το μπάσκετ της άλλης πλευράς , θα είναι ψέμα.

Δεν θα «αρρωστήσω»  με τα εξωγήινα καρφώματα ,τις απίθανες ντρίμπλες , τα εκτός λογικής σουτ των διάφορων ζογκλέρ.

Κυρίως μου προκαλεί τρομερή βαρεμάρα το μπάσκετ της κανονικής περιόδου του ΝΒΑ.

Βαριέμαι την απόλυτη αναρχία , τα ατελείωτα σουτ μετά από μία και πολλές φορές καμία πάσα , τις τεράστιες διαφορές σε τελειωμένα παιχνίδια , το σχεδόν τραγελαφικό «tanking» ομάδων χωρίς στόχους .

Πόσα ένας με έναν του Ουέστμπρουκ , του Χάρντεν , του Ντουράντ και του Λεμπρόν να αντέξεις.

Πόσα time out χωρίς σκοπό για να μοιραστούν μπλουζάκια στις κερκίδες.

Τέλοσπάντων και για να μη γίνω ακόμα πιο γραφικός με τη χολή που θα βγάλω ,παρακολουθώ εκ του μακρόθεν την κανονική περίοδο για να έχω εικόνα για τους πραγματικούς διεκδικητές , αλλά και για τις ομάδες που θα τους πλαισιώσουν στα πλέι οφ.

Δηλαδή εκεί που παίζεται πραγματικό μπάσκετ.

Τα φετινά παιχνίδια της post season , που λέμε και εμείς στο ποτάμι της Γουρούνας , έχουν στη πλειοψηφία τους ένα κάποιο ενδιαφέρον .

Όχι σαν τα περσινά που ήταν σαν να έπαιζαν οι Γόριορς στο «εύκολο»  στο 2Κ.

Φέτος το πράγμα θύμισε λίγο ανταγωνιστικό επίπεδο.

Πλέον φτάσαμε στην προτελευταία πίστα του φετινού μαραθωνίου (μου ήρθε αναγούλα από την κλισεδιά ) και ήρθε η ώρα να διαπιστώσουμε αν και φέτος θα ξαναδούμε τον Κάρι , τον Ντουράντ , τον Τόμπσον και τον Γκριν να έρχονται αντιμέτωποι με τον μπασκετικό ρόμποκοπ.

Ναι τον Λεμπρόν εννοώ.

Αρχικά οι Χιούστον έπαιξαν με την πλέον αδιάφορη ομάδα της Δύσης και έκαναν ζέσταμα για τη συνέχεια.Οι Τίμπεργουλβς , παρότι ενισχύθηκαν , έγιναν μια πιο νέα και ίσως πιο αθλητική εκδοχή των Μπουλς των προηγούμενων ετών.Δεν προέβαλαν καμιά αντίσταση και υποτάχτηκαν στον «Μούσια» και τους υπόλοιπους ελεύθερους σκοπευτές από το Τέξας.

Μια άλλη ομάδα του Τέξας , οι Σπερς , παρότι έχουν τον κορυφαίο προπονητή , παρότι τα γερόντια τους ξέρουν μπάσκετ που δεν ξέρει αθροιστικά  το υπόλοιπο 80% των παικτών που βγάζουν λεφτά στο ΝΒΑ , παραμένουν γερόντια και χωρίς τον Λέοναρτ (κανείς δεν ξέρει πραγματικά πως προφέρεται το μικρό του και δεν τολμώ να το δοκιμάσω) δεν είχαν τύχη απέναντι στους τύπους από το Σαν Φραντσίσκο.Τίμιος ο Μανού , μαζί με Νοβίτσκι οι κορυφαίοι «διεθνείς» της ιστορίας , ακόμα τιμιότερος ο Άλντριτζ αλλά οι απέναντι παίζουν μπάσκετ σε φαστ φόργουορντ  και μόνο με την εμπειρία δεν τους τρομάζεις.

Οι Γόριορς αφού τέλειωσαν γρήγορα την πολιορκία του Άλαμο ,  είπαν να παίξουν τη μουσική τους στη Νέα Ορλεάνη.

Ο «Φρύδιας» (κατά κόσμον Ντέιβις) παρότι ξέμεινε μονάχος μετά τον τραυματισμό του Κάζινς κατάφερε να παρουσιάσει μερικά πολύ όμορφα μπλουζ με την μπάντα του και μάλιστα χόρεψαν στο ρυθμό τους ο Λίλλαρντ και ο Μακ Κόλουμ  που όλη τη χρονιά έχτιζαν για να μη σκουπιστούν στον πρώτο γύρο για ακόμα μια χρονιά και τελικά έπαθαν ακριβώς αυτό.

Σπουδαίο δίδυμο τα παιδιά αλλά είναι μόνο δύο και αυτό βγαίνει προς τα έξω.

Ο «Φρύδιας» λοιπόν  συνεπικουρούμενος από τον τρελιάρη Ρόντο και τον «ανεκμετάλλευτο» Τζρου  ,ή κάπως έτσι ,  Χόλιντει έστειλε για διακοπές νωρίς τα παιδιά από το Κολοράντο.

Και μετά ήρθε η σειρά τους αφού έπεσαν πάνω σε μια άλλη πιο καλοκουρδισμένη και πιο ταλαντούχα μπάντα που παίζει μια πιο πολυποίκιλη και γρήγορη μουσική από τη «τζαζ» της Νέας Ορλεάνη.

Με αυτή τη μουσική νότα (πλεονασμός της ντροπής αλλά δεν το αλλάζω γιατί δεν έχω κάτι άλλο να γράψω ) περνάω από τη τζαζ στους Τζαζ της Γιούτα που στο πρόσωπο του Ντόνοβαν του Μίτσελ βρήκε ίσως ένα «Ουεστμπρουκοειδές» που θα πάρει όσες προσπάθειες χρειαστεί , αλλά δεν θα εκβιάσει καμία.

Και το απέδειξε αποκλείοντας τον αυθεντικό Ουέστμπρουκ σχετικά εύκολα.

Οι «Μορμόνοι» έπαιξαν καταπληκτικό μπάσκετ , έκαναν πλάκα στην ομάδα που ήθελε 3 μπάλες για να δουλέψει (ναι Οκλαχόμα για εσάς μιλάω).Ομάδα με τα όλα της , ομάδα που έχτισε τον νέο σταρ της και που για να καταλάβουμε για το πόσο δουλεμένη είναι πρέπει να αναφέρουμε πως έχει βασικό τον συμπαθέστατο Αυστραλό Τζο Ίνγκλις ο οποίος στα μέρη μας έμοιαζε με έναν τίμιο ρολίστα που ψιλοβαριέται κιόλας.

Μετά όμως οι Τζαζίστες έπεσαν πάνω στον  «Μούσια» που μπορεί να τον ζόρισαν αλλά δεν κατάφεραν να αφήσουν για ακόμη μια φορα τον Κρίς Πολ εκτός περιφερειακών τελικών.

Ο Κρις Πολ λοιπόν , έστω και στα 33 του , θα ζήσει μια εμπειρία τελικών αλλά η πρώτη του επαφή δεν ήταν και η πιο ευχάριστη.

Ενώ αυτός και η παρέα του έδιναν συνεχώς την μπάλα στον Μουσάτο κύριο να παίξει ένας με έναν οι απέναντι δεν έμεναν ακίνητοι ούτε στα τάιμ άουτ έψαχναν την καλύτερη πάσα και εκτελούσαν από παντού και με τον οποιονδήποτε.

Ο Χάρντεν μόνος του μπορεί να κερδίσει τα Λυκάκια και τους Τζαζίστες αλλά όχι τον Ντουράντ , τον Γκριν , τον Κάρι και φυσικά τον Τόμπσον που μοιάζει κανένας να μην ασχολείται μαζί του ,αυτός να μην ασχολείται με κανέναν και απλά όταν πρέπει εμφανίζεται και βάζει 11 πόντους σε 5 λεπτά.

Μπορεί να ήταν το πρώτο ματς ,αλλα προσωπικά επειδή δεν είμαι δημοσιογράφος , νομίζω ότι η σειρά αυτή θα τελειώσει 4-1 άντε 4-2 το πολύ.

Στην ανατολική ακτή το πράγμα είχε ψωμί κυρίως στον πρώτο γύρο.

Ο Λεμπρόν αφού χρειάστηκε να ντυθεί σούπερμαν ,σπάιντερμαν και άιρονμαν μαζί για να αποκλείσει τον Ολαντίπο και τον γιο του Σαμπόνις έπεσε πάνω στους αγαπημένους πελάτες του από τον Βορρά για να ξεκουραστεί.

Οι Ράπτορς επιβεβαίωσαν για μια ακόμη χρονιά πως είναι η καλύτερη ομάδα της κανονικής περιόδου και η χειρότερη των play offs.Τι και αν έκαναν το καλύτερο ρεκόρ της ιστορίας τους , τι και αν έκαναν πλάκα στον Γιάννη τον «Τοίχο» και στους υπόλοιπους γείτονες του Τραμπ στο DC ,όταν αντίκρυσαν το Βασιλιά από τυρανόσαυροι ΡΕΞ μεταμορφώθηκαν σε σαυρίτσες.Σκουπίστηκαν διαδικαστικά και έτσι έστειλαν το Λεμπρόν να τα βγάλει πέρα με τους σκληρούς της Βοστώνης.

Οι πολυνίκες του ΝΒΑ χρειάστηκε να αποδείξουν την σκληράδα τους απέναντι στον Γιάνναρο και τα ελάφια του.Σε μια σειρά με κακό μπάσκετ (η παρέα του Γιάννη δεν μπορεί να παίξει καλό μπάσκετ ότι και αν λέμε εδώ στην Ελλάδα) , πολύ ξύλο 2 μπάζερ μπίτερ οι Κέλτες κατάφεραν να επιβιώσουν για να δώσουν ραντεβού με τον τρελάκια τον Εμπίιντ και το υπόλοιπο crew του process.

Για όσους δεν κατάλαβαν μιλάω για την Φιλαδέλφεια που αφού άντεξε το ξύλο και τη χλεύη των 5 τελευταίων χρόνων ξαναμπήκε στο γκρουπ των μεγάλων και αφού ξεπάστερεψε στα γρήγορα τους Μαϊάμι πήγε να αποδείξει πως μπορεί και παραπάνω αλλά έπεσε πάνω σε πράσινο τοίχο.

Μπορεί το 4-1 να μοιάζει βαρύ αλλά δεν ήταν η πραγματική εικόνα.2 από τα πέντε παιχνίδια κρίθηκαν στο καλάθι και γενικά αυτό που έλειψε από τους Σίξερς ήταν η εμπειρία και η επιδραστικότητα από τον πάγκο.

Ο νεαρός κόουτς των Σέλτικς μοιάζει να παίζει και ο ίδιος μαζί με τους παίκτες του.Τους αφήνει τόσο όσο ελεύθερους να κάνουν τις τρέλες τους αλλά όταν πρέπει μοιάζει σαν να έχει χειριστήριο και να τους κινεί ο ίδιος.

Και αν με τους Σίξερς λίγοι το εκτίμησαν , ήρθε ο πρώτος τελικός προχτές να αποδείξει το μεγαλείο του αντρός.

Ο Λεμπρόν που κάνει όλα αυτά τα όργια στην ποστ σίζον βρήκε απέναντί του μια ομάδα που δε σηκώνει πολλά πολλά.

Τι και αν λείπει ο Ίρβινγκ , τι και ο Χέιγουορντ δεν έπαιξε ποτέ , αυτοί παίζουν κανονικό μπάσκετ.

Ο Ροζίερ , ο Μπράουν και φυσικά ο Τέιτουμ πλαισιώνουν τον Χόρφορντ , που παίζει και 4 και 5 και άσσος άμα χρειαστεί και όλοι μαζί θέλουν να φτάσουν μέχρι το τέλος του δρόμου.

Το κατάλαβε αυτό και ο Λεμπρόν που τους είδε να του ρίχνουν μια 25άρα στο κεφάλι.

Σίγουρα είναι καλύτερη ομάδα από τους  Καβς , σίγουρα έχουν μεγαλύτερα περιθώρεια εξέλιξης , αλλά απέναντι είναι ο μόνος μπασκετικός υπεράνθρωπος.

Ο Βασιλιάς είναι σε κατάσταση άγρια και δεν θέλει και πολύ να το πάρει και αυτό μόνος του.

Ή σχεδόν μόνος του γιατί θα πρέπει κάποιος να τον βοηθήσει λίγο.

Όποιος και αν περάσει από αυτή τη σειρά θα είναι μια ωραία ιστορία με κακό τέλος.

Από τη μία ο Βασιλιάς που ολομόναχος έφτασε μέχρι το τέλος και από την άλλη η ομάδα που παρότι έχασε τους σταρ της δεν μάσησε , δε λύγισε και τα κατάφερε.

Όπως και να έχει όμως , όποιος και αν περάσει ελπίδα για τίτλο δεν έχει κανένας.

Οι «back to the future» Warriors έχουν αντίπαλο μόνο τον εαυτό τους.

Τα λέμε την Πέμπτη με Βελιγράδι και Φάιναλ Φορ.