Η σχάση του Κλοπ , ο νέος Αντσελότι και ο ιδανικός τελικός για το φετινό Τσου-Λου.

Μάης ο μήνας που αρχίζει ουσιαστικά το καλοκαίρι και μαζί του τα όνειρα για αμμουδιές και ξεκούραση και τελειώνουν όλα τα όμορφα που μας συντροφεύουν όλο το χειμώνα.

Χτες έπεσε η αυλαία του Τσάμπιονς Λιγκ με την επικύρωση του εισητηρίο για το Κίεβο και από τη Λίβερπουλ.

Γράφω «και » γιατί πολύ απλά από την Τρίτη το βράδυ γνωρίζαμε πως εκεί θα βρίσκεται η συνήθης ύποπτη Ρεάλ.

Οι δύο ομάδες φτάνουν στο τέλος του δρόμου με τελείως διαφορετικό τρόπο και παντελώς άλλη προσέγγιση.

Από τη μία η Λίβερπουλ ξεκίνησε με καύσωνες δίνοντας προκριματικούς απέναντι στη τίμια Χόφενχαϊμ.ήταν η πρώτη παράσταση ,αν και λίγοι τότε πιστέψαμε ή καλύτερα υποψιαστήκαμε τι θα επακολουθούσε.

Ο Κλοπ και η παρέα του συνέχισαν σε έναν όμιλο χωρίς θηρία και έκαναν το κομμάτι τους πετυχαίνοντας πολλά γκολ αλλά και δεχόμενη αρκετάμην πείθοντας κανένα πως αυτό το run n gun παιχνίδι δε θα πάει τους κόκκινους πολύ μακριά γιατί μετα το Φλεβάρη δεν υπάρχουν Μάριμπορ , Σπαρτάκ ακόμα ακόμα και Σεβίλλη.

Αυτοί το βιολί τους όμως έκαναν τους Δράκους να μοιάζουν με απλές «σαύρες» τους απέκλεισαν από το πρώτο παιχνίδι και έκλεισαν ραντεβού με το αριστούργημα του Πεπ για ένα σεμινάριο ανώτατης χημείας.

Από τη μία ο Πεπ με το ποδόσφαιρό του γεννάει χώρους μέσα από την αέναη κίνηση των παιχτών του σαν ελέυθερα άτομα ύλης  που ψάχνουν δεσμούς με τους υπόλοιπα για να σχηματοποποιήσουν ένα μεγαλύτερο μόριο.

Ο Κλοπ όμως  , καθότι και Γερμανός , έχει μια ιδιαίτερη σχέση με την σχάση του ατόμου.Δεν τον ενδιαφέρει να δημιουργήσει δεσμούς αλλά να τους σπάσει (κλέβοντας την μπάλα) και μέσα από αυτό το σπάσιμο να καλύψει το κενό με την ενέργεια που μετουσιώνεται σε ταχύτητα του φωτός με την οποία επιτίθενται οι τρεις δαίμονες που έχει μπροστά.

Μετά από το ανώτατο μάθημα χημείας ήρθε η ώρα ο Κλοπ και τα παιδιάτου να διαχειριστούν ένα ζευγάρι όπου το βάρος του φαβορί θα έπεφτε στις πλάτες του.Το βάρος αυτό μπορούσε να αποδειχτεί ασήκωτο ειδικά απέναντι σε μια ομάδα σαν τη Ρόμα που προερχόταν από ανατροπή έπος απέναντι στη Μπάρτσα και που γενικά δε φοβάται να παίξει.

Για 65 λεπτά στο Άνφιλντ είδαμε για πρώτη φορά στην ιστορία Ρωμαίος να έχουν το ρόλο των Χριστιανών σε μια αρένα.Είπαμε η σχάση δύσκολα αντιμετωπίζεται.

Έτσι λοιπόν μετά από μια πορεία γεμάτη γκολ και με μόλις μια ήττα οι Κόκκινοι έχουν ραντεβού με τη μοίρα.Πρωτάθλημα μπορεί να μην παίρνουν αλλά ένα τελικό ΤΣΟΥ-ΛΟΥ το χτυπάνε πιο εύκολα.Άλλωστε η σχάση απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας και δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μεγάλο εύρος αγώνων ειδικά όταν έχεις μόλις 13-14 παίχτες .

Στην άλλη μεριά η Ρεάλ μπήκε στη διοργάνωση σαν κάτοχος και μάλιστα back to back , έμπλεξε σε όμιλο με Τότεναμ και Ντόρμπουντ , υποτάχθηκε στην ανωτερότητα του Κέιν και της παρέας του και αν σε αυτό προσέθετες και την εικόνα διάλυσης που παρουσίαζε στο πρωτάθλημα και τους τραυματισμούς όλων σχεδόν των αστεριών της δεν της έδινες τύχη.

Εσύ και γώ μπορεί να μην της δίναμε , ειδικά όταν είδαμε το ζευγάρωμα με τη φιλόδοξη Παρί , αλλά οι τύποι με τα λευκά όταν κουνιέται το σεντόνι παθαίνουν αμόκ.Μπορεί σπουδαίο ποδόσφαιρο με νεωτερισμούς να μην παίζουν αλλά πάντα ,παντού και απέναντι στον οποιονδήποτε παρουσιάζουν ποδόσφαιρο ανωτερότητας.

Είναι σαν τους ήρωες στα μεσσαιωνικά μυθηστορήματα που όσο και αν τον τραυματίσεις , όσο και αν τον πονέσεις όλοι ξέρουμε πως όταν πρέπει θα κάνει αυτό που πρέπει.

Τώρα θα μου πείτε τι δουλειά έχουν οι μύθοι στο ποδόσφαιρο και καλά θα κάνετε.

Απλά για να σας λύσω την απορρία να σας πως πως ο Ζινταν και οι σταρούμπες του έχουν πετύχει κάτι που ανήκει στην «αρχαία» ποδοσφαιρική ιστορία των δεκαετιών του 50 ,του 60 άντε και του 70 και που τις ακούμε και αισθανόμαστε ότι ακούμε παραμύθι.

Ο Κριστιάνο ,ο Μαρσέλο ,ο Μόντριτς ,ο Μπενζεμά ,ο Ράμος και και οι υπόλοιποι μπορούν πλέον να νιώθουν ισότιμοι με τον Ντι Στέφανο.Τέταρτος τελικός τα τελευταία πέντε χρόνια , 3 κατακτήσεις και πάνε για την τέταρτη.

Μην ψάχνετε δεν το έχει πετύχει κανείς τη σύγχρονη εποχή και όσο και αν τους αντιπαθείς ,όσο και αν εξοργίζεσαι με τα σπόρια που πήραν στην πορεία δεν μπορείς να μην τους βγάλεις το καπέλο.

Πόσες άλλες ομάδες θυμάστε να έχουν φτάσει τελικό αποκλείοντας τρεις διεκδικητές(Παρί , Γιούβε , Μπάγερν);

Σε όλη αυτή την πορεία μπορεί οι περισσότεροι να μνημονεύουν τα γκολ του Κριστιάνο , με αποκορύφωμα το άρρωστο ψαλιδάκι με τη Γιούβε , αλλά πραγματικός MVP είναι ο καραφλός τύπος που κάθεται στον πάγκο.

Ο Ζιζού είναι λιγότερο φαντεζί σαν κόουτς από ότι ήταν σαν παίχτης ,αλλά είναι εξίσου αποδοτικός.Ο Γάλλος τείνει να εξελιχθεί σε νέο Αντσελότι.Σπουδαίος διαχειριστής «εγώ » και προσωπικοτήτων που σε αρκετές περιπτώσεις έχει επηρεάσει την πορεία των αναμετρήσεων με τις παρεμβάσεις του.Δε θα γίνει Πεπ ,αλλά σίγουρα θα κάνει την πορεία του και μάλιστα με το δικό του τρόπο χωρίς να επηρεάζεται από διοικήσεις και εξέδρες.

Και οι δύο μονομάχοι του Κιέβου πάνε δίκαια εκεί όντας οι καλύτεροι με στη σεζόν ότι και να λένε οι διάφοροι.Άλλωστε είναι ένα ονειρεμένο ζευγάρι από κάθε άποψη.

Δύο τεράστιες φανέλες , φανατισμένοι οπαδοί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και φυσικά δύο ομάδες που δεν μπορούν να παίξουν με σκοπιμότητα.

Δεν μπορούν και δεν θέλουν και αυτό ιντριγκάρει και μας γεμίζει ανυπονησία για έναν τελικό ,που πιστεύω και σίγουρα ελπίζω , να μας προσφέρει πολλά γκολ και συγκινήσεις.

Όπως άλλωστε και όλοκληρη η φετινή διοργάνωση.

Μετά από πολλά χρόνια το Τσου -Λου δεν είχε ξεκάθαρα φαβορί , έδωσε μεγάλες μάχες στα νο άουτ και κυρίως απομακρύνθηκε από την κυνικότητα και τη σκοπιμότητα.Ομάδες όπως η Ατλέτικο και η Γιουνάιτεντ δεν χώρεσαν φέτος αφού πλέον όλοι παίζουν επίθεση.

Πέρα από τις ομάδες της τελικής οχτάδας μη ξεχνάμε πως θαυμάσαμε την καταπληκτική Σαχτάρ , την όμορφη Μπεσίκτας και γενικά μακροημέρευσαν ομάδες που έδειξαν διάθση να παίξουν και όχι να κλέψουν.

Ωραία περάσαμε λοιπόν μες στο χειμώνα ,ας ελπίσουμε λοιπόν το κλείσιμο να είναι εξίσου εντυπωσιακό.

Υπομονή μέχρι τις 26 του μήνα.