Δεν είναι οι κάλοι του Πρίντεζη που πονάνε τον Ολυμπιακό……

Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες.

Είχα υποσχεθεί (όχι ότι ενδιαφέρει και κανέναν η δικιά μου υπόσχεση ) στο προηγούμενο κείμενο ότι θα αναφερθώ ενδελεχώς με το θέμα «μπασκετικός Ολυμπιακός».

Το φετινό ναυάγιο των Ερυθρολεύκων μπορεί να συγκριθεί μόνο με την προ διετίας απόλυτη αποτυχία πρόκρισης από το Τοπ-16.

Φέτος , από το καλοκαίρι ,  όλος ο οργανισμός της ΚΑΕ Ολυμπιακός είχε βάλλει σαν στόχο το Φάιναλ-4 του Βελιγραδίου και τη δημιουργία μιας ομάδας που θα μπορούσε να φτάσει μέχρι εκεί και μάλιστα να το πάρει.

Τελικά Μάι μήνα και χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας ο κόουτς Σφαιρόπουλος και οι παίχτες του είναι τελείως αποτυχημένοι.

Ναι ξέρω το διακύβευμα του πρωταθλήματις απέναντι στον Παναθηναϊκό είναι μεγάλο αλλά δεν πείθει πλέον κανένα.

Για να το κάνω πενηνταράκια , ο κόσμος του Ολυμπιακού  ,ακόμα και αν η ομάδα σκουπίσει τον αιώνιο αντίπαλο στους τελικούς που έρχονται δε θα είναι ικανοποιημένος.

Και πως να είναι όταν έχασε κύπελλο από την ΑΕΚ (το λέω με μεγάλο σεβασμό προς την ομάδα που μπορεί την Κυριακή να έχει κατακτήσει περισσότερα τρόπαια από ότι οι δύο αιώνιοι μαζί τη φετινή σεζόν ) και αποκλέιστηκε με πλεονέκτημα έδρας  (για την ακρίβεια ισοπεδώθηκε σε όλα τα επίπεδα) από τη Ζαλγκίρις του μικρού μπάτζετ και των άγνωστων παιχτών και κυρίως όταν το μπάσκετ που παρακολούθησαν όλη τη σεζόν ήταν τουλάχιστον αποτρόπαιο.

Βασικά το μπάσκετ του Ολυμπιακού δεν είναι μόνο φέτος ξεπερασμένο , βαρετό , προβλέψιμο και αναχρονιστικό ,αλλά την τελευταία τριετία.

Καλός , χρυσός ,άγιος ,εργατικός ,Έλληνας (ναι από πάρα πολλούς «ειδικούς» αυτό θεωρείται προσόν για ένα προπονητή) ο κόουτς Σφαιρόπουλος ,αλλά στην τετραετή πλέον θητεία του στον Ολυμπιακό δεν έχει εξελίξει στο ελάχιστο το παίχνίδι της ομάδας.

Πολλοί στέκονται στα δύο πρωταθλήματα και στους ισάριθμους , χαμένους , τελικούς Ευρωλίγκας και χάνουν το δάσος της στασιμότητας.

Επειδήμου αρέσει να αποδομώ πρόσωπα και καταστάσεις θα σας εξηγήσω γιατί όλα τα παραπάνω είναι πλασματικά.

Τα δύο πρωταθλήματα κατακτήθηκαν το ένα με αντίπαλο τον πιο άδειο ποιοτικά Παναθηναϊκό των τελευταίων χρόνων και το δεύτερο με τα Σπανούλεια τρίποντα που έδωσαν δύο ροζ φύλλα και έναν τίτλο που ο κόουτς κυριολεκτικά είχε καταφέρει να χάσει , όχι μία ,αλλά δύο φορές.

Όσο αφορά τους Ευρωπαϊκούς τελικούς , αυτός της Μαδρίτης επετεύχθη με ρόστερ φτιαγμένο και δουλεμένο από το Γιώργο Μπαρτζώκα .Δεν άλλαξε το παραμικρό εκείνη τη χρονιά ο κόουτς και απλά διαχειρίστηκε καταστάσεις και κυρίως προσωπικότητες.Την επόμενη χρονιά να ξανατονίσω , με δίκό του ρόστερ , αποκλείστηκε από το Τοπ-16 και μάλιστα γνωρίζοντας δύο ήττες από Μπάμπεργκ και μια ξεγυρισμένη τριαντάρα σε παιχνίδι ζωής ή θανάτου από τη Χίμκι.

Ναι πέρσι πήγε τελικό αλλά εκεί δεν κατάφερε να φανεί ανταγωνιστικός και σε αυτό δεν έπαιξε μόνο η εχθρική έδρα ρόλο.

Συνεχίζω το σκεπτικό μου αγγίζοντας το θέμα «ξενοι» που πονάει και πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί.

Τρεις σερί σεζόν για κάποιον ανεξήγητο λόγο κανένας από τους ξένους που επιλέγει ο ίδιος ο κόουτς δε κάνει.Κανένας όμως.Ο Μπιρτς τελικά δεν ήταν καλό παιδί ,ο Γιάνγκ ήταν δυο χρόνια σε αποθεραπεία και ακόμα και όταν αποφάσισε πως ήταν καλά δεν έκανε τίποτα ,ο Γότερς ζυγίστηκε και τελικά αποδείχτηκε λίγος ,ο Γκριν δεν προσέφερε όσα ζητάει ο κόουτς ,ο Τόμσον δεν είναι συγκεντρωμένος ,ο Ρόμπερτς δεν μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω ,ο Τιλί πέρασε και δεν ακούμπησε ,ο Μακλίν  είναι ασταθής και ο Γουίλτζερ άπειρος και σοφτ.Δεν ξεχνάω τον Χάκετ που δεν μπορούσε να ρισκάρει να τον περιμένει λόγω τραυματισμού (δεν ήταν άλλωστε και Γιανγκ).

Καταλαβαίνετε λοιπόν πως είναι αδύνατον από όλους αυτούς που κατονόμασα παραπάνω να μην κάνει ούτε ένας.Γιατί σύμφωνα με τα πεπραγμένα της ομάδας και τα λεγόμενα των «ειδικών» ρεπόρτερ κανείς από τους παραπάνω δεν άξιζε να συνεχίσει στον Ολυμπιακό και επειδή δε γίνεται να φταίνε αποκλειστικά όλοι αυτοί οι παίχτες ,μάλλον ευθύνεται ο άνθρωπος ή το τιμ που τους επιλέγει.

Και για να μην βιαστείτε να μιλήσετε για το διαθέσιμο μπάτζετ ,να σας θυμίσω με τη λεφτά έφερε ο Ίβκοβιτς και ο Μπαρτζώκας τους διάφορους Λοτζέσκι , Χάινς , Ντάνστον ,Χάντερ ,Λο και Ντόρσεϊ.

Τα χρήματα σίγουρα βοηθούν αλλά περισσότερο βοηθά η γνώση ,η αντίληψη , το σωστό σκάουτινγκ και κυρίως να ξέρεις τι θέλεις να πάρεις από τον κάθε αθλητή και πως να το πάρεις.

Εδώ λοιπόν πάμε στο άλλο κομμάτι που ο κόουτς Σφαιρόπουλος δεν έχει καμιά διακαιολογία και αφορά το αγωνιστικό πλάνο που θέλει να περάσει στην ομάδα.

Για τρία ολόκληρα χρόνια βλέπουμε τον Ολυμπιακό να παίζει ένα μονότονο και άκρως προβλέψιμο πικ εν ρολ με τον Σπανούλη και αν δε δουλέψει αυτό δίνουμε την μπάλα στον Πρίντεζη ή στο Μιλουτίνοφ να ποστάρουν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Τρία χρόνια ακούμε για έναν πιο γρήγορο Ολυμπιακό και στο ανοιχτό γήπεδο και σε σετ παιχνίδι και τελικά συνεχίζουμε να βλέπουμε μια ομάδα που εκδηλώνει τις επιθέσεις τις σε τεράστιο ποσοστό μετά τα 15 δευτερόλεπτα.

Επίσης μιλάμε για μια ομάδα που έχει ελάχιστη κίνηση και ισορροπία.

Όσοι είναι μακριά από την μπάλα απλά στέκονται και ποτέ μα ποτέ δεν κάνουν κίνηση είτε για να βελτιώσουν τις επιλογές πάσας , είτε για να αναγκάσουν την αντίπαλη άμυνα να αλλάξει την τοποθέτησή της ,είτε να βγάλει έναν από τους σουτέρ σε θέση κατάλληλη για σουτ.

Το σουτ που ενώ αποτελεί σημαντικό παράγοντα στο ερυθρόλευκο σχέδιο η ομάδα δε δουλεύει για αυτό.Τώρα πως γίνεται ένα side effect του πλάνου σου να είναι κύριως παράγοντας με ξεπερνάει.

Το τρίποντο στον Ολυμπιακό προκύπτει είτε μετά από σπλιτ άουτ μετά από πικ εν ρολ είτε σαν έσχατη λύση όταν όλα τα υπόλοιπα δεν λειτουργήσουν.Πότέ όμως δεν έχει βγει ένα σύστημα για να βγει ένα σουτ.

Και αν το τρίποντο έστω και υπό κακές συνθήκες υπάρχει , το σουτάκι από μέση απόσταση μάλλον έχει απαγορευτεί στον Ολυμπιακό.Δεν μπορώ να εξηγήσω με άλλο τρόπο πως γίνεται ο Ολυμπιακός να εκτελεί από ελάχιστα εώς καθόλου από μέση απόσταση.Δεν υπάρχει παίχτης στο ρόστερ του Ολυμπιακού (ο Γκριν ήταν τέτοιος) που να μπορεί να απειλήσει από μέση απόσταση.

Μπορεί το σουτ από τα 5 μέτρα να δίνει ίδιους πόντους με ένα λέι απ ή ένα κάρφωμα ή ένα χουκ κάτω από το καλάθι και να εμπεριέχει περισσότερο ρίσκο , από την άλλη όμως δεν επιτρέπει στην άμυνα να αφήνει μια νεκρή ζώνη από τη γραμμή του τριπόντου μέχρι τη γραμμή των βολών και να κλέινει προς τα μέσα ή να απλώνονται οι ψηλοί με άνεση στις βοήθειες / παγίδες έξω από το τρίποντο.

Γενικά ο κόουτς Σφαιρόπουλος έχει αδυναμία στο να εκμεταλλευτεί όλο το μήκος και το πλάτος του γηπέδου.Γενικά έχει πρόβλημα με το χώρο σε φάση επίθεσης .Επίσης δεν θέλει ή δεν μπορεί να διδάξει ή και τα δύο , να διδάξει κάτι άλλο εκτός από πικ εν ρολ ή έστω να τροποποιήσει αυτό το πικ και έστω να του αλλάξει τη γωνία εφαρμογής του και την υπόλοιπη τοποθέτηση της ομάδας γύρω από αυτό.

Γενικά ο κόουτς Σφαιρόπουλος πρέπει να πάψει να έχει συμπεριφορά «Ιωαννίδη».

Άλλο οι αρχές και άλλο η ξεροκεφαλιά.

Σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα πέρσι το καλοκαίρι στόχος του ήταν ο Ολυμπιακός να παίξει ένα διαφορετικό μπάσκετ , με άλλη στόχευση και να απαγκιστρωθεί από τα αναγνωρίσιμα από όλους χαρακτηριστικά του και για αυτό το λόγο επέλεξε τους παίχτες που ήρθαν .

Έτσι λοιπόν έφτιαξε μια ομάδα που θα παίζει αισθητά λιγότερο πικ εν ρολ και πήρε γκαρντ σαν το Ρόμπερτς και το Στρέλνιεξ που δεν έχουν τέτοια χαρακτηριστικά.Παρόλα αυτά όμως ο Ολυμπιακός συνέχισε να είναι μια πικ εν ρολ ομάδα χωρίς όμως γκαρντ που να μπορούν να το υποστηρίξουν.

Εκτός από τους γκαρντ ούτε οι ψηλοί του είναι πικ εν ρολ ψηλοί.Καταλήγουμε λοιπόν στο ότι ο κόουτς είτε δεν ήξερε τι ήθελε ή δεν μπορούσε να διδάξει αυτό που ήθελε.

Αν για το επιθετικό κομμάτι όμως είχαμε εικόνα και τι να περιμένουμε , φέτος παρουσιάστηκαν θέματα και στο αμυντικό κομμάτι που ο κόουτς το έχει κάνει σημαία του.

Όλοι θυμόμαστε την δήλωσή του περί «50-49» και απορούμε γαι το φετινό ρόστερ.

Ο φετινός Ολυμπιακός δεν μπορούσε να παίξει την άμυνα – κατενάτσιο των προηγούμνων χρόνων γιατί πολύ απλά ήταν γυμνός από αθλητικότητα και δύναμη.

Ψηλός που να κόβει ή να αλλοιώνει και να μπορεί να παίξει καλή άμυνα στις αλλάγές ή στα hedge out δεν υπήρχε , γκαρντ που να μπορούν να πιέσουν την μπάλα δεν υπήρχαν οπότε όλο το πλάνο περιοριζόταν σε μια άμυνα αναμονής και φθοράς του αντιπάλου ,ανάλογη με αυτή του Γιαννάκη με την Εθνική το 2005.Από τότε όμως έχουν περάσει πολλά χρόνια και το μπάσκετ έχει αλλάξει πάρα πολύ.

Μάλιστα πρώτος το άλλαξε ο ίδιος ο Ολυμπιακός το 2012 , αλλά μοιάζει να έχασε τον προσανατολισμό του έκτοτε και οδηγήθηκε στο σημείο σε 15 μέρες να δεχτεί σε 5 παιχνίδια περίπου 83 πόντους κατά μέσο όρο από μια Ζαλγκίρις που δε σούταρε με 50% στα τρίποντα ,αλλά απλά χτύπησε κάθε αδυναμία.Μέσα στη χρονιά μάλιστα συνετρίβη 2 φορές από την Μπάρτσα που το μόνο που είχε ήταν αθλητικότητα , μια από την Μπασκόνια,μία από τη Χίμκι και φυσικά τρεις φορές από τον Παναθηναϊκό.

Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των ομάδων η αθλητικότητα και η ικανότητα στο ένας με έναν.Μάλιστα αν και μέγας μάγιστρος της άμυνας ,αν και όλοι παρατηρούσαμε το μεγάλο πρόβλημα στα ριμπάουντ και στην άμυνα στο ποστ ,ποτέ δεν εφάρμοσε μια ζώνη μπας και αποδιοργανώση τους αντιπάλους και χαλαρώσει λίγο την πίεση από τη ρακέτα του.Ποτέ όμως.

Αφήνω το τακτικό κομμάτι και περνάω στο θέμα των Ελλήνων παιχτών που , σωστά , είναι ο πυρήνας και ο κορμός αυτής της ομάδας αλλά όλα αυτά τα χρόνια έχει μείνει και αυτός στάσιμος.

Ο Μάντζαρης , στη χειρότερη χρονιά τη καριέρας του , παραμένει ο sidekick  που λένε και στο χωριό μου , του υπερήρωα Σπανούλη και τίποτα παραπάνω.Κατεβάζει με ασφάλεια την μπάλα και τίποτα περισσότερο.Καμιά βελτίωση στο κορμί του , στην εκρηκτικότητά του , στα τελειώματα με λέι απ ,ακόμα ακόμα και στην εκτέλεση του μετά από σκριν.Ακόμα και στην άμυνα αν δε βελτιώσεις το κορμί σου δεν μπορείς να πας μακριά.

Ο Παπανικολάου ήταν ο σταθερότερος μέσα στη χρονιά αλλά και αυτό συνέβη γιατί τα χαρακτηριστικά του ήταν τέτοια που τον έκαναν να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα.Καμιά όμως βελτίωση με την μπάλα στο παρκέ και στις ποστ κινήσεις του και επίσης καμιά εκπαίδευση για να εξελίξη την έμφυτη ροπή του στην κίνηση χωρίς την μπάλα.

Ο έτερος Παπ ,ο Ιωάννης που ενώ στην πρώτη του χρονιά έκανε ένα εξαιρετικό φάιναλ -4 στη Μαδρίτη , τρία χρόνια μετά πραμένει φέρελπις.Σίγουρα η προσπάθεια από τη μεριά του κόουτς να τον μετατρέψει σε σύγχρονο «Σιγάλα» έχει παίξει ρόλο στη στασιμότητά του , αλλά και ο ίδιος φέρει ευθύνη.Καμία πρόοδοδεν έχει παρουσιάσει στην εκμετάλευση των missmatch αφού οι πόστ κινήσεις του είναι επιπέδου σχολικού , καμιά προσαρμογή στο που πρέπει να περιμένει την μπάλα και παρότι ο ίδιος δηλώνει τριάρι δεν έχει μπει στον κόπο να βελτιώση το παιχνίδι του με την μπάλα.

Ο Αγραβάνης παρότι άτυχος ,όλα αυτά τα χρόνια συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν έφηβος και δεν έχει φροντίσει να γίνει απαραίτητος πέραν του δυναμισμού του και της τρέλας του.Και αυτός δεν ξέρει σε πια θέση και σε ποιο ρόλο τον θέλει ο προπονητής του και από Ντικούδης πάει να γίνει ένας κοντός Καββαδάς.

Για τον Τολιόπουλο δεν μπορώ να πω κάτι πέρα από το πόσο χειρότερος θα ήταν από τον Μπόμπι τον Μπράουν.Άλλωστε είναι πια 21 και τραβάει την πορεία του Κατσίβελη.

Όλοι αυτοί δεν βρήκαν ένα κίνητρο ,μια συμβουλή ή ακόμα και μια απαίτηση από τον προπονητή τους για να βελτιωθούν.Λες και έχουν το κληρονομικό δικαίωμα να παίζουν πάντα στον Ολυμπιακό.

Αν για όλα τα παραπάνω φέρει ευθύνη ο κόουτς πάμε και σε πράγματα που φέρουν ευθύνη και οι κύριοι Αγγελόπουλοι.

Αρχικά αυτοί έχουν επιλέξει και έχουν στηρίξει τόσο πολύ τον κόουτς όταν τον Μπαρτζώκα τον άφησαν απροστάτευτο απέναντι στους Ούνους της κερκίδας.

Δεύτερον επιλέγουν τις επενδύσεις τους να τις αφήνου στα χέρια ενός ιατρικού τιμ που προφανώς κάτι δεν κάνει σωστά.

Κομμένοι χιαστοί που δεν έχουν διαγνωστεί , κάλοι που περνιούνται για μυρμηγκιές , τραυματίες που ξεκινάνε να μείνουν ένα μήνα έξω και καταλήγουν εκτός αγώνων για 3 μήνες ,κακές αποθεραπείες , μηνίσκοι που δεν αντιμετωπίζονται ούτε συντηρητικά και πάει λέγοντας.

Δεν είναι πια ατυχία όλο αυτό το κακό με τους τραυματισμούς ,αλλάέλλειψη επαγγελματισμού.

Ακόμα και ο Τιλί που δεν είχε ποτέ σοβαρό τραυματισμό έχασε όλη τη χρονιά.Ο Γιανγκ έπαθε υποτροπές περισσότερες και από το Λοτζέσκι ,παλιότερα ο Πετγουέϊ αφέθηκε να υποφέρει με τον ώμο του  και τέλος ο Χάκετ κρίθηκε ότι δε θα επανέλθει στα στάνταρ του και τελικά αυτός κάνει σούπερ Ευρωμπάσκετ και ακόμα πιο σούπερ και γεμάτη σεζόν σε ομάδα της Ευρωλίγκας.

Πέρα από αυτό τα αδέλφια πρέπει να σταματήσουν να είναι υπερόπτες.

Με το «my way» τους άλλαξαν το μπάσκετ στην Ευρώπη αλλά πλέον δεν υπάρχει «way».Κατάφεραν με τους χειρισμούς τους και του προπονητή να χάσουν τον καλύτερο από τον Ελληνικό κορμό (ναι για το Σλούκα μιλάω) και με την τυφλή επιμονή τους να στηρίζουν τυφλά τον Ελληνικό κορμό και να τον θέτουν στο απυρόβλητο να μείνει στάσιμο το πλάνο.

Οι Έλληνες είναι σημαντικότατοι μόνο όταν βελτιώνονται και φυσικά όταν πλαισιώνονται με ξένους που θα τους ανεβάσουνεπίπεδο και με προπονητή που να μπορεί να τους πάει ένα βήμα μπροστά και όχι να του κανακεύει.

Το φετινό ναυάγιο αποτελεί όχι τέλος εποχής αλλά μια αφορμή για επανεκκίνηση σε όλα τα επίπεδα ανάλογη με αυτή που συνέβη το 2012.

Δε χρειάζεται να ξοδέψουν περισσότερα χρήματα ,κίνητρο πρέπει να βρουν και να χαράξουν το επόμενο βήμα.Με ένα προπονητή φιλόδοξο και σύγχρονο , με παίχτες που να έχουν κίνητρο και διάθεση να προσφέρουν και να αναδειχτούν και κυρίως με το βλέμμα στο μέλλον να χτιστεί η ομάδα που δε θα έχει τους δύο αρχηγούς.

Ο Ελληνικός κορμός πρέπει να στηριχτεί ,αλλά πρέπει και να σταθεί προ των ευθυνών του.Όλοι πρέπει να αποφασίσουν αν θέλουν να αποτελέσουν τους διαδόχους και τους θεματοφύλακες της κληρονομιάς του Βασίλη και του Γιώργου.

Οι δύο αρχηγοί θα πρέπει πλέον να κατανοήσουν πως από αιχμή του δόρατος θα πρέπει να αποτελέσουν τη βάση του.

Ο Ολυμπιακός είτε πάρει το πρωτάθλημα είτε όχι είναι σε ένα σταυροδρόμι.

Οι αποφάσεις που θα πάρει θα καθορίσουν αν , πέρα από τους κάλους του Πρίντεζη , θα τον πονέσουν και οι «κάλοι» που τρία χρόνια τώρα υπάρχουν στα μυαλά όσων παίρνουν τις αποφάσεις.

Αύριο θα μιλήσουμε για τα ζευγάρια του Τσου-Λου και τον επικείμενο τελικό.

Σας φιλώ γλυκά.