Ο Λάσο που έκανε όσα δεν τόλμησε ο Γιάννης , οι Ελληνικές αποτυχίες και τα άλλοθι.

Τέλειωσαν και τα play offs της Eurolegue και μάλιστα μας άφησαν μια απέραντη ξινίλα.

Ελληνικές αποτυχίες που από όποιο πρίσμα και αν τις παρατηρήσεις δεν καμουφλάρονται.

Οι μεν Πράσινοι ,αφού πρώτα in extremis  πήρε το πλεονέκτημα , κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια Ρεάλ με πολλές απουσίες και ανέτοιμους παίχτες και τελικά για ακόμη μια φορά αποκλείστηκαν.

Ευτυχώς δεν σκουπίστηκαν γιατί θα ξαναείχαμε «πούλμαν» , αν και τώρα που το σκέφτομαι  το οδικό ταξίδι από τη Μαδρίτη στην Αθήνα θα ήταν γεμάτο όμορφες εικόνες.

Φυσικά και αστειεύομαι γιατί ο Παναθηναϊκός πάλεψε ,αν και στην αρχή της σεζόν δε φτιάχτηκε απλά για να παλέψει αλλά για να φτάσει στο Βελιγράδι.

Μετά την καταιγίδα του πρώτου ματς τα παλικάρια του Τσάβι δεν έβγλαν την ίδια ενέργεια και κυρίως δεν έβγαλαν την ίδια μαχητικότητα.

Παρουσίασν πολλά νωθρά διαστήματα και αυτά πλήρωσαν .

Όπως πλήρωσαν και όλη αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα περί Euroleaguemafia.

Για όσους θέλουν ν δουν με καθαρό μάτι τη σειρά η διαιτησία δεν έπαιξε το ρόλο που τις καταλογίζουν τα πράσινα , επίσημα και ανεπίσημα ,social media.

Στο δεύτερο ματς της σειράς επέτρεψε το εκατέρωθεν σκληρό παιχνίδι και μάλιστα στη ρακέτα του ΠΑΟ ήταν και λίγο περισσότερο ανεκτικοί.

Για να θυμηθούμε τι συνέβη σε εκείνο το ματς ,η Ρεάλ πήρε 20+ επιθετικά ριμπάουντ.Δε σου φταίει η διαιτησία που δε φρόντισες όλο το χρόνο να πάρεις ένα ψηλό που να κάνει αυτή τη δουλειά.

Στο τρίτο παιχνίδι δε σου φταίει κανένας που ο Ντένμον σπαταλά έναν αιφνιδιασμό 2 εναντίον ενός ,που ο Τζέιμς πάει σαν ταύρος σε υαλοπωλείο και συγκρούεται με τα θηρία της ρακέτας της Ρεάλ 2 φορές στα τελευταία κρίσιμα λεπτά ,ούτε που αφήνεις τον Κάρολ να σου βάλλει ακόμα ένα φλότερ πέρνοντας τον αριστερό διάδρομο.

Στα χτεσινά δεν φταίνε οι γκρι που στο 2ο και στο 3ο δεκάλεπτο εξαφανίστηκες από το γήπεδο , έπαιζες άμυνα με τα μάτια και τους άφηνες να σε σκοτώνουν από το τρίποντο και τους ξεχνούσες κάτω από τη ρακέτα ,γιατί έπαθες Ολυμπιακόκαι δεν ήσουν συγκεντρωμένος στις αμυντικές περιστροφές.

Δε σου φταίει καμία μαφία που άργησες να ξυπνήσεις ,άργησες να καταφύγεις σε ζώνη ,άργησες να πιέσεις το Γιουλ που δεν είχε ανάσες ,άργησες ακόμα και να δοκιμάσεις το σχήμα με τους ψυχάκηδες που σου έχουν κάνει όλες τις μεγάλες ανατροπές.

Βέβαια απέναντι σου είχες και έναν προπονητή που όλοι τον λοιδορούμε ,που όλοι τον αδικούμε λόγω φυσιογνωμίας αλλά δεν παύει να το παλεύει και να είναι κύριος.

Ούτε κλάψα για τους τραυματίες ,ούτε κλάψα και mind games για τη διαιτησία ,ούτε πανικός μετά την τριαντάρα.

Έστιψε το κεφάλι του και έψαξε να βρει τρόπο.Δε δίστασε να λειάνει κάπως τις αρχές του , να εγκαταλείψει το up tempo παιχνίδι που αγαπάει και να ρίξει το ρυθμό ,δε δίστασε να ρισκάρει αφήνοντας έξω τους ανέτοιμους και τους τραυματίες , κοίταξε μέχρι την άλλη άκρη του πάγκου του και πήρε κάτι από όλους.

Ρίσκαρε και δικαιώθηκε.

Έκανε δηλαδή όλα όσα δεν έκανε ο Σφαιρόπουλος στη σειρά με τη Ζαλγκιρις.

Μια καταπληκτική Ζαλγκίρις που δικαιότατα και για το καλό του αθλήματος φτάνει μέχρι το τέλος και της εύχομαι να το κατακτήσει κιόλας.

Στην εποχή των μεγάλων συμβολαίων και του μπάσκετ της ατομικής ικανότητας ο Σάρας έφτιαξε μια ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης.

Όλοι συμμετέχουν σε άμυνα και επίθεση , όλοι ξέρουν το ρόλο τους ,κανείς δεν είναι πάνω από το σύνολο.

Απίστευτη κίνηση ,δουλεμένες συνεργασίες ,μαχητικότητα ενέργεια.

Σε όλα αυτά τι να αντιπαραθέσει ο Ολυμπιακός των ελάχιστων λύσεων.

Όχι δε μιλάω για τους τραυματισμούς ,αλλά για την έλειψη αγωνιστικού πλάνου.

Ο Κόουτς Σφαιρόπουλος φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη στο αγωνιστικό κομάτι.

Άρνηση για οποιοδήποτε ρίσκο , κολλήματα ,κάκιστη διαχείρηση του ρόστερ και φυσικά καμιά διάθεση για οτιδήποτε έξω από τη νόρμα του.

Όταν μια ομάδα καταφεύγει σε έννοιες όπως ψυχισμός ,πάθος και παρακαλώντας αθλητές τις να υποδυθούν τους Ελ Σιντ καταλαβαίνεις πως κάτι δεν πάει καλά.

Τραυματισμούς και πολλούς και για πολύ είχε και η Ρεάλ αλλά ο Λάσο δεν πίεσε το Ράντολφ , το Γιουλ , τον Αγιόν , τον Καμπάτσο να παίξουν.Έψησε τους υπόλοιπους.

Ακόμα και αν άργησε ο Τσάβι δοκίμασε ακόμα και ζώνη για να κρατηθεί ζωντανός.

Ο Σφαιρόπουλος δεν έκανε τίποτα.

Συνέχισε να ταλαιπωρεί το μπάσκετ  το οποίο τον τιμώρησε αφού δε σεβάστηκε την εξέλιξη και τις νέες αρχές του.

Ακόμα και η άμυνα ,για την οποία τόσο πολύ μιλάει ο κόουτς , δε δούλεψε γιατί δεν ήταν σωστά στημένη και οργανωμένη.

Γενικά το ναυάγιο του Ολυμπιακού αφήνει μια πολύ πικρή γεύση και θέλει περισσότερη ανάλυση και θα την κάνω αύριο.

Στα υπόλοιπα δύο ζευγάρια η Φενέρ ήταν ποιοτικότερη και αφού άντεξε τις δυο μάχες στην Πόλη ολοκλήρωσε τη δουλειά αν και δεν πείθει.Τα άπειρα αποθέματα ποιότητας που διαθέτει στο ρόστερ της κάνουν τη διαφορά αλλά δε βγάζει την εικόνα υπεροχής που έβγαζε πέρσι και πρόπερσι τέτοιο καιρό.

Στο Ρωσικό εμφύλιο η ΤΣΣΚΑ με όλα τα μέσα κατάφερε να δώσει το παρόν στο καθιερωμένο ραντεβού με τα Φάιναλ -4.Η Χίμκι αποδείχτηκε πολύ σκληρό καρύδι , ο κόουτς Μπαρτζώκας απέδειξε πόσο σπουδαίος κόουτς είναι και πόσο επιδραστικός μπορεί να γίνει στη διάρκεια ενός ματς και αν δεν ήταν μια πολύ αμφισβητούμενη διαιτητική απόφαση στο πρώτο ματς και ένα ρολόι σταματημένο στο τέταρτο μπορεί να ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα.

Με λίγα λόγια στο Βελιγράδι θα εμφανιστούν τα δύο καλύτερα ρόστερ (ΤΣΣΚΑ-Φενέρ) και οι δύο καλύτερες ομάδες (Ζαλγκίρις- Ρεάλ).

Οι δικοί μας δεν άνηκαν σε καμιά από τις δύο κατηγορίες.

Υπερεκτίμησαν τις δυνατότητές τους , κρύφτηκαν πίσω από άλλοθι (διαιτησία και τραυματισμούς) και τελικά έμειναν με καίριες ελλείψεις στην τελική ευθεία.

Αυτά λοιπόν και για τα play offs που δεν έβγαλαν ούτε ένα game 5 και που αφήνουν τους αιώνιους με πάρα πολλά ερωτηματικά για το μέλλον τους.

Τα λέμε αύριο με το ζήτημα του Ολυμπιακού.

Πάντα μια μεγάλη καταστροφή τραβάει το ενδιαφέρον και η φετινή σεζόν εξελίσεται σε τέτοια για τους Ερυθρόλευκους.