Τα Τρίκαλα με μια μπάλα και ένα τσίπουρο.

Καλήσπερα φίλες και φίλοι.

Στο εισαγωγικό κείμενο σας είπα πως τα κείμενα θα αφορούν το μπάσκετ κατά κύριο λόγο, δευτερευόντως θα ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο και αν κάτι από αυτά τα δύο δε με καλύπτει θα γράφω περί ανέμων και υδάτων.

Ε το σημερινό κείμενο ανήκει σε αυτή την τελευταία κατηγορία.

Θα σας περιγράψω λοιπόν την εμπειρία μου από την πενταήμερη εκστρατεία μου στα Τρίκαλα.

Όχι της Κορινθίας, αλλά της Θεσσαλίας.

Τα Τρίκαλα είναι πάρα πολύ όμορφα αυτή την εποχή, ο Μύλος των Ξωτικών αξίζει τη φήμη του αλλά επειδή αυτό το μπλογκ είναι καφενειακού επιπέδου και όχι ταξιδιωτικό δε θα σας κουράσω άλλο με αυτά.

trikala-milosxotikon

Θα σας περιγράψω τις αθλητικές εμπειρίες μου στα Τρίκαλα.

Για να μην αναρωτιέστε, όχι δεν έλαβα μέρος σε κάποια αθλητική δραστηριότητα,  απλά παρακολούθησα τρία ποδοσφαιρικά παιχνίδια διαφορετικού επιπέδου κατά τη διάρκεια της παραμονής μου. Τα δύο τηλεοπτικά και ένα από την εξέδρα.

Θα τα πάρω με χρονική σειρά και θα ξεκινήσω με το ματς του Πανιωνίου με τον Παναθηναϊκό. Μην περιμένετε να κάνω ανάλυση του παιχνιδιού γιατί πολύ απλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ο χώρος και η παρέα με την οποία παρακολούθησα το παιχνίδι.

Ο χώρος ήταν το καφενείο της Φανούλας. Ένα κλασσικό καφενείο από αυτά που έχουμε δει αρκετές φορές σε κάποια ελληνική ταινία. Ένας μεγάλος τετράγωνος χώρος με τραπέζια χασαποταβέρνας ή μαγειρίου τυλιγμένα με νάιλον. Ψάθινη καρέκλα όλα σε καφέ χρώμα.

Απαραίτητο αξεσουάρ φυσικά οι δύο πενηντάρες τηλεοράσεις που στη μία υπήρχε μόνιμα το teletext (πόσο μας έχει λέιψει η εποχή του Σημιτιστάν) γιατί οι θαμώνες μπορεί να μην έχουν πια φράγκα για να παίζουν στο χρηματιστήριο αλλά τις επενδύσεις τις συνεχίζουν στον ΟΠΑΠ. Με την ίδια αγωνία και φυσικά μετά από τεράστια μελέτη, αφού ένας κύριος ακριβώς πίσω μου εξηγούσε πόσο χρόνο έχει αφιερώσει για να ακούσει όλες τις στοιχηματικές εκπομπές στο ράδιο και πως έτσι γίνονται οι σωστές δουλειές. Έπαιζε τρία στανταράκια από Β΄ Ισπανίας, από τα οποία δεν πέρασε κανένα αλλά δεν στεναχωρήθηκε ο «επιστήμονας» της ιστορίας μας αφού η Φανούλα έπνιξε τον πόνο του σε χοιρινό με πράσο και τσιπουράκι.

 

Στην άλλη οθόνη φυσικά υπήρξε σύνδεση με τη Λεωφόρο και μάλιστα εκφράστηκαν έντονα παράπονα για την ώρα διεξαγωγής του αγώνα αφού οι περισσότεροι τέτοια ώρα θα έπρεπε να είναι στο σπίτι και να τρώνε, αλλά τι να κάνουν για την ομάδα θα το υποστούν και αυτό θα πιουν ένα ακόμη τσίπουρο και μάλιστα ένας από αυτούς θα πήγαινε τη θυσία σε άλλο επίπεδο και θα έτρωγε την προβατίνα με τις χυλοπίτες ξαναζεσταμένη.

Τώρα που ανέφερα την προβατίνα οφείλω να ομολογήσω πως δεν είχα φάει ποτέ και ειλικρινά εντυπωσιάστηκα.

Κλείνει αυτή η γαστριμαργική παρένθεση και συνεχίζω με τα του ματς. Μέχρι το ημίχρονο και παρότι το παιχνίδι δε μας δίνει αφορμές η παρέα έχει καταναλώσει τουλάχιστον ένα λίτρο τσίπουρο και έχει φάει ότι εκτρέφεται στην ευρύτερη περιοχή των Τρικάλων. Για να γίνω πιο γλαφυρός θα σας πω πως φάγαμε από μοσχαράκι κοκκινιστό μέχρι πατσά ποδαράκια και κοιλίτσες. Μίλαμε για κανιβαλισμό και γενοκτονία ταυτόχρονα.

Πάλι στο φαί το γύρισα όμως και πρέπει να επανέλθω. Οι περισσότεροι στην παρέα ήταν οπαδοί του Παναθηναϊκού και γίνεται εύκολα αντιληπτό πως η όλη κατάσταση στο τραπέζι σε συνδυασμό με το μη τσούλημα της μπάλας στη Λεωφόρο έφερε στο προσκήνιο το θέμα της οικονομικής κατάστασης των πρασίνων.Οι μισοί αναπολούσαν τα χρόνια του Βαρδινογιανέϊκου και πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα τότε, θυμήθηκαν κάποιους παίχτες που ειλικρινά δεν τους είχα ξανακούσει και τέλος όλοι μα όλοι είχαν ένα γνωστό Τρικαλινό υπερπαίχτουρα που τον ήθελε ο καπετάνιος αλλά τον κέρδισαν τα μπουζούκια,τα βαμβάκια και οι γκόμενες.

Με το ματς στο μηδέν από κάθε άποψη και με την αξιαγάπητη Φανούλα να φέρνει τον ένα μεζέ μετά τον άλλο, κάνενας δεν ήταν επανάληψη κάθε πιάτο και μια νέα περιπέτεια, με τη συζήτηση να έχει ανάψει και ταυτόχρονα να μιλάμε για μπάλα, μεζέδες αλλά και για το νέο κεμπαμπτζίδικο που ανοίγει ο Πέτρος ο χασάπης και θα έχει 6 μέτρα ψησταριά (μιλάμε για εκατόμβη κρέατος, καλές δουλειές Πέτρο) χάσαμε το γκολ. Όταν έγινε αντιληπτό κανένας δε στεναχωρήθηκε ιδιαίτερα και όλοι με μία φωνή τους αποκάλεσαν «γκαφάλια» και η ζωή συνεχίστηκε με μια ακόμα γύρα τσίπουρα και με μήλα με μέλι και κανέλα. Για να ολοκληρώσω την περιγραφή θα πρέπει να σας πω πως σε διάφορα σημεία του καφενείου υπήρχαν τουλάχιστον 5 διαφορετικές αθλητικές και στοιχηματικές εφημερίδες, όλες με στάμπες από λαδάκι αφού οι επενδυτές τις μελετούσαν κατά τη διάρκεια του συμποσίου (μπορεί να το λένε μεζέ αλλά δεν είναι).

Φύγαμε λοιπόν ήπιαμε ένα καφέ και φύγαμε για το Μύλο των Ξωτικών που όλα ήταν πάρα πολύ ωραία, γινόταν χαμός και αυτό φυσικά οδηγεί σε ουρές αναμονής για να φωτογραφηθείς στα διάφορα θεματικά τμήματα του Μύλου. Εκεί δεν έχασα την ευκαιρία και έτρεξα μια μικρή έρευνα για τις οπαδικές προτιμήσεις των πιτσιρικάδων και το αποτέλεσμα με εξέπληξε ευχάριστα αφού άκουσα τα πάντα και μάλιστα με μεγάλη συχνότητα. Ο ένας μάλιστα μου είπε χωρίς δεύτερη σκέψη Λίβερπουλ και εκεί ειλικρινά συγκινήθηκα και αναθάρρησα για το μέλλον αυτής της χώρας.

 

images

Έβγαλα λοιπόν τις απαραίτητες φωτογραφίες για να ικανοποιηθεί και το έτερον ήμισυ και κατέληξα εκεί που πάντα καταλήγω όταν βρίσκομαι σε τέτοιους χώρους. Στις μπασκέτες που είναι μέσα σε κλουβί. Ε παρόλα τα τσίπουρα και τους έξτρα λουκουμάδες με ανάμικτη σοκολάτα έκανα τα σουτάκια μου, ένιωσα λίγο Άιβερσον και φεύγοντας συνάντησα ένα αλάνι γύρω στα 10 που ζαχάρωνε τα εξίσου κλασσικά χόκει τραπέζια αλλά δεν είχε παρτενέρ. Δεν έχασα την ευκαιρία έγινα ο αντίπαλος που τόσο ζητούσε και έχασα. Ειλικρινά όμως το χαμόγελό του στο τέλος της αναμέτρησης ήταν όλα τα λεφτά.

Γυρνώντας στο σπίτι ο Κώστάκης (ο πατέρας της Ναταλίας) μου λέει πως το μεσημέρι της Δευτέρας τα Τρίκαλα παίζουν εντός με την Καλαμαριά και πως θα πάμε. Ο Κωστάκης έχει διαρκείας στην ομάδα οπότε δεν έχασα την ευκαιρία να ζήσω μετά από χρόνια ένα ματς Β Εθνικής.

Ωραίος καιρός, ηλιόλουστη μέρα λίγη ψύχρα αλλά ανεκτή όλα ιδανικά για γήπεδο.

Το στάδιο των Τρικάλων όπως με πληροφόρησαν είναι το πρώτο που στρώθηκε με χορτάρι μετά από το αντίστοιχο της Καβάλας (τι μαθαίνει κανείς ε;), είναι αρκετά παλιό αλλά έχει σκεπαστή και εφόσον ο Κωστάκης έχει άκρες πήγαμε και μεις στο σκέπαστρο. Το δεκάρικο για το εισητήριο το βρήκα πάρα πολύ τίμιο και ακόμα πιο τίμιους βρήκα τους Τρικαλινούς που παρότι καθημερινή και μάλιστα σε ώρα που συμπίπτει με το μεσημεριανό τσίπουρο έκαναν έντονη την παρουσία τους. Ακόμα πιο τίμιοι οι Πόντιοι που κατέβηκαν από την Καλαμαριά να στηρίξουν τα παλικάρια του Καλαϊτζίδη.

Ο Καλαϊτζίδης μετά τις δηλώσεις του περί στημένων και εισαγγελέα όπως καταλαβαίνετε έτυχε εγκάρδιας υποδοχής από τους Τρικαλινούς οπαδούς και άκουσε όλα τα απαραίτητα  και πατροπαράδοτα σε ένα οποιοδήποτε Ελληνικό γήπεδο.

Ακόμα περισσότερη αγάπη μοίρασαν οι ντόπιοι και στο δικό τους προπονητή τον Αντωνίου που όπως έμαθα μετά τη λήξη του αγώνα παραιτήθηκε. Ο Αντωνίου δεν κατάφερε να εκπληρώσει τις επιθυμίες του του απαιτητικού κοινού των Τρικάλων που δε συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από τίκι τάκα και άνοδο.

Στα του παιχνιδιού αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι το φοβερό επίπεδο και των 26 ποδοσφαιριστών που συμμετείχαν στην αναμέτρηση. Κοντρόλ με την τρίτη τουλάχιστον, πάσα σε απόσταση μεγαλύτερη των 4 μέτρων μόνο από σύμπτωση αλλά εξαιρετικά κουρέματα όλοι και φοβερά ταττού.

Ατραξιόν ο τσουπωτός Σέρβος παιχταράς που ακούει στο όνομα Τόμιτς και ο οποίος μπορεί να μη καταφέρνει να κάνει πάνω από 3 σπριντ στον αγώνα και να μαρκάρει με τα μάτια και τα χέρια στη μέση αλλά της μιλάει της μπάλας. Σε 2 από τα 3 σπριντ που έκανε χόρεψε πυρίχιο τους Πόντιους.

Ένας ακόμα παίχτης που έμεινε στη μνήμη μου είναι ο χαλκέντερος Αφρικανός γίγαντας, ο Ντρογκμπά του Θεσαλλικού κάμπου ο Νταρίντα ή κάπως έτσι. Οι Τρικαλινοί κατάφεραν να τον κλέψουν από τη γειτονική Καρδίτσα και νιώθουν πραγματικά ικανοποιημένοι. Ο συμπαθής φορ είναι φιλότιμος, ψηλός αλλά έχει ένα θέμα αστάθειας. Όποτε έβαζε μπροστά την μπάλα και έτρεχε στο τέταρτο βήμα έπεφτε,  κάτι που φυσικά ενθουσίασε το Τρικαλινό κοινό το οποίο εν χορώ «υμνούσε» το χαμογελαστό άτι από Κονγκό (μάλλον γιατί κανένας δεν ήξερε να μου πει ακριβώς). Κορυφαία στιγμή η ώρα της αλλαγής του που ενώ ο τίμιος χειροκροτά το κοινό αυτοί τον στολίζουν με διάφορα κοσμιτικά επίθετα της τοπολαλιάς από τα οποία το ηπιότερο ήταν το «γκαφάλ» (υπάρχει και ι σαν κατάληξη αλλά δεν ακούγεται).

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου κέρδισε το δεκάρι των Ποντίων που αν δεν πάθαινε θλάση σε μια κούρσα που είχε οργώσει το γήπεδο σαν θεριζοαλωνιστική μηχανή. Συγχωρέστε με αλλά δε συγκράτησα το όνομα του αλλά ο τύπος ήταν ο μοναδικός που πληρούσε τις προυποθέσεις του χαρακτηρισμού «επαγγελματίας ποδοσφαιριστής». Τον τύπο δεν τον συναντούσαν οι Τρικαλινοί αμυντικοί ούτε με ραντεβού. Βγήκε λοιπόν το αλάνι και αναθάρρησαν οι ένθερμοι οργανωμένοι των Τρικάλων, οι περίφημοι «Σακαφλιάδες» που έδωσαν άλλο χρώμα στην αναμέτρηση με την εξαιρετική μικροφωνική τους και τις σειρήνες πολέμου που ηχούσαν ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Το ματσάκι τελικά τέλειωσε 0-0, προς απογοήτευση ενός διπλανού μου που στο ημίχρονο μετά από επικοινωνία που είχε με τους γνωρίζοντες πρόσωπα και καταστάσεις μας είχε ανακοινώσει πως το ματς θα έρθει 0-1 αφού είναι μιλημένο.

Φύγαμε απογοητευμένοι από το γήπεδο με τον Κωστάκη να μην μπορεί να δεχτεί γιατί δεν τσουλάει η ομάδα και εγώ να προσπαθώ να θυμηθώ που έχω ξαναπιεί χειρότερο καφέ από αυτόν που πήρα από το κυλικείο του γηπέδου.

Ωραία η εμπειρία της Β Εθνικής αλλά σαν το Τσου-Λου δεν έχει.

Τρίτη λοιπόν και όλοι στα Τρίκαλα ανρωτιούνται που θα παρακολουθήσουν την τελευταία Ευρωπαϊκή παράσταση του Θρύλου. Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα ιδιαίτερη θέληση να δω ακόμα μία ευρωτραγωδία αλλά αναγκάστηκα αφού ο Κωστάκης ανακοίνωσε πως έχει κανονίσει δηλωτή οπότε έπρεπε κάπως να γεμίσουμε το βράδυ μας.

Βρήκα την πιο άδεια καφετέρια της Ασκληπιού, παρήγγειλα το κονιάκ που τόσο ονειρευόμουν και κάθισα να χαζέψω το ματσάκι. Πιο πολύ έκραζα στο τουίτερ παρά παρακολουθούσα. Άλλωστε ο σερβιτόρος, που επειδή δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει ερχόταν και μου άλλαζε τασάκι κάθε πεντάλεπτο, μου εξομολογήθηκε την πίκρα και την ξενέρα με την ομάδα και την καζούρα που τους κάνουν όλοι υπόλοιποι.

Δε θα ασχοληθώ άλλο με τα του ματς αλλά θα σας εκμυστηρευθώ την έκπληξή μου όταν στο δεύτερο κονιάκ μας έφεραν ένα πιατό με αραβικές και κάτι άλλα ενώ εγώ περίμενα φυστίκια. Γενικά ζωάρα τα άτομα εκεί στον κάμπο.

Θα μπορούσα να σας γράψω πολλά όσον αφορά τα Τρίκαλα και τα γύρω πανέμορφα μέρη αλλά εδώ είμαστε μόνο για να μιλήσουμε για μπάλες και απλά πράγματα.Σας τα συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Πριν κλείσω οφείλω να σας γράψω για το Κεραμαριό ,που μπορεί να είναι στο Νομό Καρδίτσας αλλά είναι πάρα πολύ κοντά στα Τρίκαλα.Ένα γραφικό ράντσο με ελαφάκια , σκυριανά πόνυ και άλλα ζωάκια που έχει για εισοδο ένα πλατάνι και στο οποίο θα φάτε το καλύτερο κοκκινιστό μοσχάρι.Πανέμορφα μονοπάτια για βόλτα και το πιο φιλικό πιτμπουλ που έχετε δει.

Σας φιλώ γλυκά και θα τα πούμε μετά το τέλος της αγωνιστικής της Euroleague.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s